אז מה כבר קרה? אוטואתנוגרפיה של מיקרו–אגרסיות על רקע אתני

אז מה כבר קרה? אוטואתנוגרפיה של מיקרו–אגרסיות על רקע אתני

20.00
  • תיאור

תיאור מוצר

אז מה כבר קרה? אוטואתנוגרפיה של מיקרו-אגרסיות על רקע אתני
כלנית צאלח

אחת הבעיות המרכזיות בחקר תופעות של דיכוי היא הצורך להתמודד עם ה"בלתי נראוּת" שלהן. במציאות רטורית של מחויבות למגוון, לשוויון ולזכויות הפרט, פועלים מנגנוני הכחשה והשתקה של טענות בדבר הפליה, קיפוח וגזענות. במאמר זה המחברת מבקשת להתחקות על כמה רגעים יומיומיים שבהם מזרחיות מצטלבת עם אקדמיות, במטרה לבחון את הגבולות הסימבוליים המסומנים, ואת חווית האחרוּת המובנית למולם ובמסגרתם. רגעי האחרות המתוארים נוגעים בסוגיות של שתיקה ודיבור, בגבולות של זהויות וחצייתם, אך בעיקר מדגימים פעולה של מיקרו-אגרסיות על רקע של גזע ואתניות: אלה הם חילופי דברים מרומזים, לעתים קרובות אוטומטיים ובלתי מודעים, מעין מנגנונים פוגעניים בלתי פוסקים המופעלים על בסיס יומיומי כלפי אנשים לא-לבנים. נדבך מרכזי בכתיבה של מיעוטים על חוויות של אחרוּת הוא הקול האישי. שילוב הנרטיב האישי בשיח מאפשר השמעת קול וכתיבה תיאורטית אשר מעוגנות בחוויות של כאב והתמודדות עם השתקה. בהמשך לכך, ובהתבסס על אפיסטמולוגיה ביקורתית המניחה שאי-אפשר להפריד בין היודעת לבין מושא הידיעה שלה, המתודולוגיה שנבחרה למחקר המוצג במאמר זה היא אוטואתנוגרפיה: סוגה של כתיבה ומחקר אינטרדיסציפלינרי אשר ממקמת את העצמי בהקשר חברתי, ומציעה דרך לתת קול לחוויה אישית כדי לקדם הבנה חברתית. מיקרו-אגרסיות לכאורה אינן מזיקות מאוד, אולם משקלן המצטבר והנטל הכרוך בהן הם מרכיבים עיקריים באינטראקציות של מי שחווה אותן. הן מרכיב שכיח בחיים של סטודנטים ואנשי סגל לא-לבנים, ויש להן השפעה על נתיבי הקריירה האקדמית שלהם. אחד הדפוסים המרכזיים הקשורים במיקרו-אגרסיות הוא הרגשה של אי-שייכות למרחב האקדמי ותחושה שנוכחות אותם סובייקטים מפרה את המצב ה"טבעי" של הקמפוס.

So What’s the Big Deal? Autoethnography of Ethnic Microaggressions
Calanit Tsalach

One of the main problems in studying oppression is its invisibility. In a rhetorical reality of commitment to diversity, equality, and human rights, mechanisms persist that deny and silence criticism of discrimination, racism, and "othering." In this paper I trace several everyday moments in which my Mizrahi ethnic identity intersects with my academic identity, and I extract experiences of ethnic otherness that are inherent in these moments.

These episodes involve issues of silence and speech, boundaries of identity, and the crossing of such boundaries. But mostly, these moments illustrate the operation of ethnic microaggressions: subtle, often automatic and nonverbal exchanges – constant offensive mechanisms that operate daily against nonwhite individuals.

Although microaggressions do not seem very harmful, the cumulative weight of their never-ending burden is a major feature in the interactions of those who experience them. Microaggressions are a common part of the lives of students and faculty members of color and have an impact on their academic career paths. One of the major patterns associated with such students and faculty members is a feeling of not belonging in the academic sphere and a sense that their very presence violates the "natural" state on campus.

A central tenet of minority writing on experiences of otherness is the notion of personal voice. It is a discourse that grants a voice to minorities and allows for theoretical writing anchored in experiences of pain and coping with silencing. On the basis of this tenet and critical epistemology that assumes that it is impossible to separate the researcher from the object of her knowledge, the methodology that guides the research is autoethnography, a form of interdisciplinary writing and research that places the self in the social context and provides a way to voice personal experiences in the interest of furthering social understanding.

ماذا جرى إذًا؟ إثنوغرافيا ذاتية لشظايا العنف على خلفية الانتماء الإثني
كلنيت صالح

تتمثّل إحدى المشاكل الأساسية في حقل دراسة ظواهر القمع بالحاجة للتعامل مع كونها "محجوبة". تنشط إلى جانب الواقع البلاغي، القائم على الالتزام بالتنوّع والمساواة وحقوق الفرد، منظومات من التنكّر والإخراس بما يتعلّق بدعاوى حول التمييز والغبن والعنصرية. تسعى الكاتبة في المقالة الحالية إلى اقتفاء أثر لحظات في الحياة اليومية حيث تتقاطع فيها الهوية الشرقية مع الهوية الأكاديمية، وذلك بغية فحص الحدود الرمزية المحدَّدة واختبار تجربة الغيرية البنيوية في وجه هذه الحدود وفي إطارها.
ترتبط لحظات الغيرية الموصوفة في المقالة الحالية بقضايا الإخراس والتكلّم، وحدود الهويات واجتيازها، والأهم من ذلك أنها تمثّل فعلاً لشظايا العنف الصادرة على خلفية العرق والانتماء الإثني. وتتمثّل هذه الشظايا في تبادل الكلام الضمني، الذي غالبًا ما يكون عفويًا وغير واعٍ، وكأن هذه الشظايا تشكّل منظومات لا تتوقّف عن الإساءة الموجَّهة يوميًا صوب أشخاص ليسوا بيضًا. يبدو للوهلة الأولى أن شظايا العنف هذه ليست شديدة الإساءة، ولكن وزنها المتراكم والثقل المرافق لها يشكّلان سوية عنصرًا مركزيًا في تفاعلات الأشخاص الذين يختبرونها. يعتبر اختبار الأشخاص بشظايا العنف هذه مركّبًا سائدًا في حياة الطلاب الجامعيّين وأعضاء الهيئة التدريسية من غير البيض، وتؤثّر على مسيرتهم المهنية الأكاديمية. إن أحد الأنماط المركزية المرتبطة بشظايا العنف يتمثّل في الإحساس بعدم الانتماء إلى الحيّز الأكاديمي والشعور بأن حضور هؤلاء ينتهك الوضعية "الطبيعة" للحرم الجامعي.
إن إحدى الطبقات القائمة في كتابة المنتمين إلى الأقليات حول تجاربهم الذاتية عن الغيرية تتمثّل في الصوت الذاتي. يمنحنا دمج الرواية الذاتية في الخطاب إمكانية إسماع صوت وكتابة نظرية تنبثق عن تجارب يعتصرها الألم والتعامل مع الإخراس. انطلاقًا من ذلك، واستنادًا إلى الإطار المعرفي النقدي الذي يفترض عدم القدرة على الفصل بين حاملة المعرفة وبين المعرفة ذاتها، فقد اختير لهذه الدراسة المتمثّلة في المقالة الحالية منهجية الإثنوغرافيا الذاتية، والتي هي نوع من الكتابة والبحث متداخل الأطر البحثية (Interdisciplinary) يقوم بموضعة الذات في سياقاتها الاجتماعية، ويقترح سبيلاً لمنح صوت للتجربة الذاتية بغية تعزيز فهمنا الاجتماعي.

+ תקציר

אז מה כבר קרה? אוטואתנוגרפיה של מיקרו-אגרסיות על רקע אתני
כלנית צאלח

אחת הבעיות המרכזיות בחקר תופעות של דיכוי היא הצורך להתמודד עם ה"בלתי נראוּת" שלהן. במציאות רטורית של מחויבות למגוון, לשוויון ולזכויות הפרט, פועלים מנגנוני הכחשה והשתקה של טענות בדבר הפליה, קיפוח וגזענות. במאמר זה המחברת מבקשת להתחקות על כמה רגעים יומיומיים שבהם מזרחיות מצטלבת עם אקדמיות, במטרה לבחון את הגבולות הסימבוליים המסומנים, ואת חווית האחרוּת המובנית למולם ובמסגרתם. רגעי האחרות המתוארים נוגעים בסוגיות של שתיקה ודיבור, בגבולות של זהויות וחצייתם, אך בעיקר מדגימים פעולה של מיקרו-אגרסיות על רקע של גזע ואתניות: אלה הם חילופי דברים מרומזים, לעתים קרובות אוטומטיים ובלתי מודעים, מעין מנגנונים פוגעניים בלתי פוסקים המופעלים על בסיס יומיומי כלפי אנשים לא-לבנים. נדבך מרכזי בכתיבה של מיעוטים על חוויות של אחרוּת הוא הקול האישי. שילוב הנרטיב האישי בשיח מאפשר השמעת קול וכתיבה תיאורטית אשר מעוגנות בחוויות של כאב והתמודדות עם השתקה. בהמשך לכך, ובהתבסס על אפיסטמולוגיה ביקורתית המניחה שאי-אפשר להפריד בין היודעת לבין מושא הידיעה שלה, המתודולוגיה שנבחרה למחקר המוצג במאמר זה היא אוטואתנוגרפיה: סוגה של כתיבה ומחקר אינטרדיסציפלינרי אשר ממקמת את העצמי בהקשר חברתי, ומציעה דרך לתת קול לחוויה אישית כדי לקדם הבנה חברתית. מיקרו-אגרסיות לכאורה אינן מזיקות מאוד, אולם משקלן המצטבר והנטל הכרוך בהן הם מרכיבים עיקריים באינטראקציות של מי שחווה אותן. הן מרכיב שכיח בחיים של סטודנטים ואנשי סגל לא-לבנים, ויש להן השפעה על נתיבי הקריירה האקדמית שלהם. אחד הדפוסים המרכזיים הקשורים במיקרו-אגרסיות הוא הרגשה של אי-שייכות למרחב האקדמי ותחושה שנוכחות אותם סובייקטים מפרה את המצב ה"טבעי" של הקמפוס.

+ English

So What’s the Big Deal? Autoethnography of Ethnic Microaggressions
Calanit Tsalach

One of the main problems in studying oppression is its invisibility. In a rhetorical reality of commitment to diversity, equality, and human rights, mechanisms persist that deny and silence criticism of discrimination, racism, and "othering." In this paper I trace several everyday moments in which my Mizrahi ethnic identity intersects with my academic identity, and I extract experiences of ethnic otherness that are inherent in these moments.

These episodes involve issues of silence and speech, boundaries of identity, and the crossing of such boundaries. But mostly, these moments illustrate the operation of ethnic microaggressions: subtle, often automatic and nonverbal exchanges – constant offensive mechanisms that operate daily against nonwhite individuals.

Although microaggressions do not seem very harmful, the cumulative weight of their never-ending burden is a major feature in the interactions of those who experience them. Microaggressions are a common part of the lives of students and faculty members of color and have an impact on their academic career paths. One of the major patterns associated with such students and faculty members is a feeling of not belonging in the academic sphere and a sense that their very presence violates the "natural" state on campus.

A central tenet of minority writing on experiences of otherness is the notion of personal voice. It is a discourse that grants a voice to minorities and allows for theoretical writing anchored in experiences of pain and coping with silencing. On the basis of this tenet and critical epistemology that assumes that it is impossible to separate the researcher from the object of her knowledge, the methodology that guides the research is autoethnography, a form of interdisciplinary writing and research that places the self in the social context and provides a way to voice personal experiences in the interest of furthering social understanding.

+ Arabic

ماذا جرى إذًا؟ إثنوغرافيا ذاتية لشظايا العنف على خلفية الانتماء الإثني
كلنيت صالح

تتمثّل إحدى المشاكل الأساسية في حقل دراسة ظواهر القمع بالحاجة للتعامل مع كونها "محجوبة". تنشط إلى جانب الواقع البلاغي، القائم على الالتزام بالتنوّع والمساواة وحقوق الفرد، منظومات من التنكّر والإخراس بما يتعلّق بدعاوى حول التمييز والغبن والعنصرية. تسعى الكاتبة في المقالة الحالية إلى اقتفاء أثر لحظات في الحياة اليومية حيث تتقاطع فيها الهوية الشرقية مع الهوية الأكاديمية، وذلك بغية فحص الحدود الرمزية المحدَّدة واختبار تجربة الغيرية البنيوية في وجه هذه الحدود وفي إطارها.
ترتبط لحظات الغيرية الموصوفة في المقالة الحالية بقضايا الإخراس والتكلّم، وحدود الهويات واجتيازها، والأهم من ذلك أنها تمثّل فعلاً لشظايا العنف الصادرة على خلفية العرق والانتماء الإثني. وتتمثّل هذه الشظايا في تبادل الكلام الضمني، الذي غالبًا ما يكون عفويًا وغير واعٍ، وكأن هذه الشظايا تشكّل منظومات لا تتوقّف عن الإساءة الموجَّهة يوميًا صوب أشخاص ليسوا بيضًا. يبدو للوهلة الأولى أن شظايا العنف هذه ليست شديدة الإساءة، ولكن وزنها المتراكم والثقل المرافق لها يشكّلان سوية عنصرًا مركزيًا في تفاعلات الأشخاص الذين يختبرونها. يعتبر اختبار الأشخاص بشظايا العنف هذه مركّبًا سائدًا في حياة الطلاب الجامعيّين وأعضاء الهيئة التدريسية من غير البيض، وتؤثّر على مسيرتهم المهنية الأكاديمية. إن أحد الأنماط المركزية المرتبطة بشظايا العنف يتمثّل في الإحساس بعدم الانتماء إلى الحيّز الأكاديمي والشعور بأن حضور هؤلاء ينتهك الوضعية "الطبيعة" للحرم الجامعي.
إن إحدى الطبقات القائمة في كتابة المنتمين إلى الأقليات حول تجاربهم الذاتية عن الغيرية تتمثّل في الصوت الذاتي. يمنحنا دمج الرواية الذاتية في الخطاب إمكانية إسماع صوت وكتابة نظرية تنبثق عن تجارب يعتصرها الألم والتعامل مع الإخراس. انطلاقًا من ذلك، واستنادًا إلى الإطار المعرفي النقدي الذي يفترض عدم القدرة على الفصل بين حاملة المعرفة وبين المعرفة ذاتها، فقد اختير لهذه الدراسة المتمثّلة في المقالة الحالية منهجية الإثنوغرافيا الذاتية، والتي هي نوع من الكتابة والبحث متداخل الأطر البحثية (Interdisciplinary) يقوم بموضعة الذات في سياقاتها الاجتماعية، ويقترح سبيلاً لمنح صوت للتجربة الذاتية بغية تعزيز فهمنا الاجتماعي.

נגישות
סגור סרגל נגישות