גישה חופשית
המשבר ששבר אך מעט: תולדות ישראל כתמול שלשום

המשבר ששבר אך מעט: תולדות ישראל כתמול שלשום

גישה חופשית הורדה
  • תיאור

תיאור מוצר

המשבר ששבר אך מעט: תולדות ישראל כתמול שלשום /
דוד אנגל

חמישה מחוקרי תולדות ישראל הדגולים של המאה העשרים, סאלו בארון, בן-ציון דינור, יצחק בער, יעקב כ"ץ ורפאל מאהלר, התחילו את דרכם המקצועית לפני עליית הנאצים לשלטון בגרמניה והוסיפו לפעול במשך שנים רבות לאחר מלחמת העולם השנייה. כולם בחנו מחדש לנוכח השואה את הפרדיגמות ההיסטוריות שגיבשו בראשית דרכם. ואולם הבדיקה המחודשת לא הובילה אף אחד מהם לשנות את גישתו המוקדמת במידה בעלת משמעות, זאת אף על פי שארבעה מהם הטיפו לשינוי יסודי ופעלו להנחת תשתית מחקרית שיהיה בה כדי לתמוך בשינוי. גם תלמידיהם הרחיקו את השואה מתחום עיסוקם ואף העלו את ההרחקה לדרגה של כלל ראשון בחקר תולדות ישראל: יש "להחזיק את השואה בהסגר" ולמנוע ממנה להטיל את צלה על תפיסת העבר היהודי.

אחד השורשים העיקרים של התופעה התמוהה הזאת נעוץ בתגובה להיהפכותה של השואה במחצית השנייה של המאה העשרים לסמל כישלונה של התרבות המערבית המודרנית. חקר תולדות ישראל היה ונשאר פרויקט מודרניסטי ביסודו: הוא צמח מתוך תהליכי החילון שהיכו שורש בקרב היהודים בד בבד עם התפשטות התרבות המודרנית, והקלו את השתלבותם בחברה האירופית. עקב כך הביטו חוקרי תולדות ישראל רבים בחשד על השימוש שנעשה בשואה בידי חוקרים מתחומים אקדמיים אחרים לצורך חשיפת היבטיה האפלים של המודרניות, וגמרו אומר לצמצם ככל האפשר את מקומה בסיפור-העל של קורות ישראל בעת החדשה. הנה כי כן ממשיכות הפרדיגמות המודרניסטיות ששימשו לפני מלחמת העולם השנייה לתיאור ההיסטוריה היהודית ולניתוחה למשול בכיפה גם עשרות שנים לאחריה.

The Crisis that Changed Little: Jewish History before and after the Holocaust /
David Engel

Five of the twentieth century’s leading historians of the Jews—Salo Baron, Ben Zion Dinur, Yitzhak Baer, Jacob Katz, and Raphael Mahler—began their careers before the Nazi accession to power in Germany and remained active for many years following the Second World War. All of them reexamined, in light of the Holocaust, the historical paradigms they had developed early in their careers. However, the reexamination did not lead to any significant change in their earlier approaches, even though four of the five preached the need for precisely such a change and worked to lay the foundations for research that would support it. Their students have effectively banished the Holocaust from their scholarly bailiwick, going so far as to raise the “sequestering of the Holocaust” to the level of a professional principle. The Holocaust is not to be allowed to cast its shadow upon the manner in which the Jewish past is understood.

One of the primary roots of this counterintuitive phenomenon lies in a reaction to the role the Holocaust has played as a symbol of the failure of modern Western civilization. The academic study of Jewish history is fundamentally a modernist project: It arose out of the processes of secularization that were part and parcel of the modernization of Jewry and its integration into European society. As a result, many historians of the Jews have looked with suspicion on the manner in which scholars from other academic disciplines have used the Holocaust to expose the dark underside of modernity and have determined to hold to the minimum the place that the Holocaust occupies in the master narrative of modern Jewish history. Thus, the modernist paradigms according to which Jewish history was analyzed before the Second World War have continued to hold sway for decades afterward.

الانكسار الذي لم يَكسر إلاّ قليلاً: تاريخ شعب إسرائيل يومه كأمسه /
دافيد أنجل

إن خمسة من ألمع الباحثين في تاريخ شعب إسرائيل خلال القرن العشرين وهم: سالو بارون، وبن تسيون دينور، ويتسحاك بير، ويعقوب كاتس، ورفائيل ماهلر – قد بدأوا طريقهم المهني قبل أن اعتلى النازيون سدة الحكم في ألمانيا واستمروا في العمل سنين طويلة بعد انتهاء الحرب العالمية الثانية. قام جميعهم بإعادة النظر في الأطر المعرفية (براديم) التاريخية التي بلورها كل واحد منهم في بداية طريقه المهني. إلا أن إعادة النظر هذه لم تفض إلى تبديل التوجّه السابق لأي منهم بصورة جدية، وذلك على الرغم من أن أربعة منهم قد قاموا بالتبشير بضرورة إدخال تغييرات جذرية وعملوا على وضع أرضية بحثية يمكن لها أن تفضي إلى مثل هذه التغييرات. وقد نفى طلابهم كذلك المحرقة من مجالات عملهم حتى أنهم نفوها إلى حد أن تحوّلت إلى مبدأ أول في دراسة تاريخ شعب إسرائيل: "يجب الحفاظ على المحرقة داخل حصار" ومنعها من فرض ظلالها على توجّهنا للماضي اليهودي.

يكمن أحد الجذور المركزية لهذه الظاهرة الغريبة في الرد على تحويل المحرقة في النصف الثاني للقرن العشرين إلى شعار لإخفاق الثقافة الغربية الحديثة. كانت دراسة تاريخ شعب إسرائيل ولا زالت مشروعًا حداثويًا بالأساس: فقد نمت من قلب عمليات العلمنة التي وجدت لها مكانًا بين جموع اليهود في نفس الوقت الذي انتشرت فيه الثقافة الحديثة مما سهّل عملية اندماجهم في المجتمع الأوروبي. وفي أعقاب ذلك، فقد نظر العديد من الباحثين في مجال تاريخ شعب إسرائيل بريبة إلى استخدام بعض الباحثين المنتمين إلى مجالات أكاديمية مغايرة المحرقة النازية بغية الكشف عن الأوجه القاتمة للحداثة. سعى الباحثون في مجال تاريخ شعب إسرائيل إلى اختزال دور المحرقة إلى أبعد حد ممكن في تاريخ شعب إسرائيل في العصر الحديث. من هنا، فقد استمرت الأطر المعرفية الحداثوية التي استُخدمت قبل الحرب العالمية الثانية في طليعة الأطر التي تصف التاريخ اليهودي وتقوم بتحليله على مدار عشرات السنين بعد انطفاء نار هذه الحرب.

+ תקציר

המשבר ששבר אך מעט: תולדות ישראל כתמול שלשום /
דוד אנגל

חמישה מחוקרי תולדות ישראל הדגולים של המאה העשרים, סאלו בארון, בן-ציון דינור, יצחק בער, יעקב כ"ץ ורפאל מאהלר, התחילו את דרכם המקצועית לפני עליית הנאצים לשלטון בגרמניה והוסיפו לפעול במשך שנים רבות לאחר מלחמת העולם השנייה. כולם בחנו מחדש לנוכח השואה את הפרדיגמות ההיסטוריות שגיבשו בראשית דרכם. ואולם הבדיקה המחודשת לא הובילה אף אחד מהם לשנות את גישתו המוקדמת במידה בעלת משמעות, זאת אף על פי שארבעה מהם הטיפו לשינוי יסודי ופעלו להנחת תשתית מחקרית שיהיה בה כדי לתמוך בשינוי. גם תלמידיהם הרחיקו את השואה מתחום עיסוקם ואף העלו את ההרחקה לדרגה של כלל ראשון בחקר תולדות ישראל: יש "להחזיק את השואה בהסגר" ולמנוע ממנה להטיל את צלה על תפיסת העבר היהודי.

אחד השורשים העיקרים של התופעה התמוהה הזאת נעוץ בתגובה להיהפכותה של השואה במחצית השנייה של המאה העשרים לסמל כישלונה של התרבות המערבית המודרנית. חקר תולדות ישראל היה ונשאר פרויקט מודרניסטי ביסודו: הוא צמח מתוך תהליכי החילון שהיכו שורש בקרב היהודים בד בבד עם התפשטות התרבות המודרנית, והקלו את השתלבותם בחברה האירופית. עקב כך הביטו חוקרי תולדות ישראל רבים בחשד על השימוש שנעשה בשואה בידי חוקרים מתחומים אקדמיים אחרים לצורך חשיפת היבטיה האפלים של המודרניות, וגמרו אומר לצמצם ככל האפשר את מקומה בסיפור-העל של קורות ישראל בעת החדשה. הנה כי כן ממשיכות הפרדיגמות המודרניסטיות ששימשו לפני מלחמת העולם השנייה לתיאור ההיסטוריה היהודית ולניתוחה למשול בכיפה גם עשרות שנים לאחריה.

+ English

The Crisis that Changed Little: Jewish History before and after the Holocaust /
David Engel

Five of the twentieth century’s leading historians of the Jews—Salo Baron, Ben Zion Dinur, Yitzhak Baer, Jacob Katz, and Raphael Mahler—began their careers before the Nazi accession to power in Germany and remained active for many years following the Second World War. All of them reexamined, in light of the Holocaust, the historical paradigms they had developed early in their careers. However, the reexamination did not lead to any significant change in their earlier approaches, even though four of the five preached the need for precisely such a change and worked to lay the foundations for research that would support it. Their students have effectively banished the Holocaust from their scholarly bailiwick, going so far as to raise the “sequestering of the Holocaust” to the level of a professional principle. The Holocaust is not to be allowed to cast its shadow upon the manner in which the Jewish past is understood.

One of the primary roots of this counterintuitive phenomenon lies in a reaction to the role the Holocaust has played as a symbol of the failure of modern Western civilization. The academic study of Jewish history is fundamentally a modernist project: It arose out of the processes of secularization that were part and parcel of the modernization of Jewry and its integration into European society. As a result, many historians of the Jews have looked with suspicion on the manner in which scholars from other academic disciplines have used the Holocaust to expose the dark underside of modernity and have determined to hold to the minimum the place that the Holocaust occupies in the master narrative of modern Jewish history. Thus, the modernist paradigms according to which Jewish history was analyzed before the Second World War have continued to hold sway for decades afterward.

+ Arabic

الانكسار الذي لم يَكسر إلاّ قليلاً: تاريخ شعب إسرائيل يومه كأمسه /
دافيد أنجل

إن خمسة من ألمع الباحثين في تاريخ شعب إسرائيل خلال القرن العشرين وهم: سالو بارون، وبن تسيون دينور، ويتسحاك بير، ويعقوب كاتس، ورفائيل ماهلر – قد بدأوا طريقهم المهني قبل أن اعتلى النازيون سدة الحكم في ألمانيا واستمروا في العمل سنين طويلة بعد انتهاء الحرب العالمية الثانية. قام جميعهم بإعادة النظر في الأطر المعرفية (براديم) التاريخية التي بلورها كل واحد منهم في بداية طريقه المهني. إلا أن إعادة النظر هذه لم تفض إلى تبديل التوجّه السابق لأي منهم بصورة جدية، وذلك على الرغم من أن أربعة منهم قد قاموا بالتبشير بضرورة إدخال تغييرات جذرية وعملوا على وضع أرضية بحثية يمكن لها أن تفضي إلى مثل هذه التغييرات. وقد نفى طلابهم كذلك المحرقة من مجالات عملهم حتى أنهم نفوها إلى حد أن تحوّلت إلى مبدأ أول في دراسة تاريخ شعب إسرائيل: "يجب الحفاظ على المحرقة داخل حصار" ومنعها من فرض ظلالها على توجّهنا للماضي اليهودي.

يكمن أحد الجذور المركزية لهذه الظاهرة الغريبة في الرد على تحويل المحرقة في النصف الثاني للقرن العشرين إلى شعار لإخفاق الثقافة الغربية الحديثة. كانت دراسة تاريخ شعب إسرائيل ولا زالت مشروعًا حداثويًا بالأساس: فقد نمت من قلب عمليات العلمنة التي وجدت لها مكانًا بين جموع اليهود في نفس الوقت الذي انتشرت فيه الثقافة الحديثة مما سهّل عملية اندماجهم في المجتمع الأوروبي. وفي أعقاب ذلك، فقد نظر العديد من الباحثين في مجال تاريخ شعب إسرائيل بريبة إلى استخدام بعض الباحثين المنتمين إلى مجالات أكاديمية مغايرة المحرقة النازية بغية الكشف عن الأوجه القاتمة للحداثة. سعى الباحثون في مجال تاريخ شعب إسرائيل إلى اختزال دور المحرقة إلى أبعد حد ممكن في تاريخ شعب إسرائيل في العصر الحديث. من هنا، فقد استمرت الأطر المعرفية الحداثوية التي استُخدمت قبل الحرب العالمية الثانية في طليعة الأطر التي تصف التاريخ اليهودي وتقوم بتحليله على مدار عشرات السنين بعد انطفاء نار هذه الحرب.

נגישות
סגור סרגל נגישות