גישה חופשית
השיבה להודו, או: הדמיון האנלוגי וגבולותיו

השיבה להודו, או: הדמיון האנלוגי וגבולותיו

גישה חופשית הורדה
  • תיאור

תיאור מוצר

השיבה להודו, או: הדמיון האנלוגי וגבולותיו
אריה דובנוב

בפתח המאמר נדונות שתי אסטרטגיות מחקריות לבחינת הזיקה בין הראג' הבריטי בהודו לבין פלשתינה-א"י המנדטורית. האסטרטגיה הראשונה, ששוכללה בידי תיאורטיקנים פוסטקולוניאליים (כמו אמיר מופתי), מתחקה על המטען התרבותי של הקולוניאליסטים האירופים. האסטרטגיה השנייה (שאותה מייצג פייסל דווג'י) מתמקדת במערך התפיסות של הנתינים הקולוניאליים עצמם. בהמשך המאמר המחבר מדגים כיצד האסטרטגיות הללו פותחות פתח לכתיבת היסטוריה טרנס-לאומית ובלתי-ליניארית של תהליכי הדה-קולוניזציה. היסטוריה כזו חותרת תחת הנרטיבים הממלכתיים המקדשים את מדינת הלאום כנוסחה פוליטית הכרחית, מציגים את מעשה ההקמה של מדינת הלאום כתוצר ישיר ובלתי נמנע של מאבק אנטי-קולוניאלי הרואי, ורואים בחלוקה מימוש מושלם של תוכנית פעולה ידועה מראש. רק ערעור האקסיומות הללו מאפשר לנו להיווכח שהסיפור הליניארי והטלאולוגי הזה טרם נשלם שכן בשני המרחבים החלוקה לא הייתה מעשה סופי וסגור של היפרדות והפרדה, אלא הייתה ועודנה פרויקט הנמצא בעיצומו.

The Return from India, or: The Analogical Imagination and Its Limits
Arie M. Dubnov

This article aims to provide the outline of an alternative historiography, reading the parallel histories of partition and state-making in the Indian subcontinent and Mandatory Palestine/Israel in tandem, while examining the limits of the analogy between the two historical experiences.
The first part of the article, historiographical in nature, is devoted to a review of scholarship that began drawing connections between these two areas. The review enables us to distinguish between two different research strategies that emerge from this body of literature and to begin developing, despite obvious differences, what I refer to as "analogical reading." This reading provides a solid starting point for developing a nonlinear, transnational history of the decolonization processes in these two post-imperial spaces.
The article's second part demonstrates how the historical reconstruction of an analogical prism among the historical actors may help us to understand better the roots of partition politics in India/Pakistan and in Israel/Palestine. Far more significantly, it may help us to restore a forgotten, rich political discourse that emerged in pre-partition Palestine and India alike, enabling national leaders to envisage the future of the regions in imperial-federalist terms and using imperial conceptions of citizenship. The article then turns to a discussion of the relationship between sovereignty and partition and shows that the analogical perspective did not disappear following independence but rather was transferred to a higher level, in the guise of the bureaucracy and legislation developed by the new states.
Despite obvious differences, then, I argue that the theory of partition in both cases was conceived in a colonial context, but that it shaped the character of the postcolonial state apparatus that was conceived as being intimately connected to the idea of separation. To this day, we find it difficult to cut the imaginary Gordian knot connecting the very act of creating a sovereign state from the theory and practice of the partition. Ultimately, these narratives continue to color both Indian and Israeli politics, which today appear more similar to one aneach other than ever before.

العودة إلى الهند أو: المخيّلة التناظرية (Analogical) وحدودها
أريه دبنوف

يفحص الكاتب في مستهل مقالته إستراتيجيتين بحثيتين لمعاينة العلاقة بين الحكم البريطاني في الهند وبين فلسطين الانتدابية. أما الإستراتيجية الأولى، التي تطوّرت في أعمال المنظرين ما بعد الكولونياليّين (أمثال أمير موفتي)، فتسعى إلى الكشف عن المضامين الثقافية للكولونياليّين الأوروبيّين. وأما الإستراتيجية الثانية (التي يمثّلها فيصل ديفجي ) فتركّز على منظومة المفاهيم لدى رعايا النظام الكولونيالي أنفسهم. ولاحقًا يستحضر دبنوف بعض الأمثلة لتوضيح كيف أن هاتين الإستراتيجيتيْن تتيحان الفرصة لكتابة تاريخ فوق قومي وغير خطّي لسيرورات تقويض الكولونيالية وأسسها. يسعى مثل هذا التاريخ إلى تقويض الروايات الرسمية التي تقدّس الدولة القومية بوصفها معادلة سياسية ضرورية، وترى في عملية إنشاء الدولة القومية بوصفها نتاجًا مباشرًا ولا مفر منه لنضال بطولي مناهض للكولونيالية، وترى في التقسيم تحقيقًا كاملاً لخطة عمل معروفة مسبّقًا. إن زعزعة هذه البديهيات فقط من شأنه، كما يدعي دبنوف، إتاحة الفرصة أمامنا للتأكد من أن هذه الرواية الخطية والغائية لم تكتمل بعد "إذ إن التقسيم في كلا الحيّزين لم يكن فعلاً نهائيًا وتامًا للانسلاخ والفصل وإنما كان ولا يزال مشروع في أوج تشكّله".
תקציר בערבית של המאמר

+ תקציר

השיבה להודו, או: הדמיון האנלוגי וגבולותיו
אריה דובנוב

בפתח המאמר נדונות שתי אסטרטגיות מחקריות לבחינת הזיקה בין הראג' הבריטי בהודו לבין פלשתינה-א"י המנדטורית. האסטרטגיה הראשונה, ששוכללה בידי תיאורטיקנים פוסטקולוניאליים (כמו אמיר מופתי), מתחקה על המטען התרבותי של הקולוניאליסטים האירופים. האסטרטגיה השנייה (שאותה מייצג פייסל דווג'י) מתמקדת במערך התפיסות של הנתינים הקולוניאליים עצמם. בהמשך המאמר המחבר מדגים כיצד האסטרטגיות הללו פותחות פתח לכתיבת היסטוריה טרנס-לאומית ובלתי-ליניארית של תהליכי הדה-קולוניזציה. היסטוריה כזו חותרת תחת הנרטיבים הממלכתיים המקדשים את מדינת הלאום כנוסחה פוליטית הכרחית, מציגים את מעשה ההקמה של מדינת הלאום כתוצר ישיר ובלתי נמנע של מאבק אנטי-קולוניאלי הרואי, ורואים בחלוקה מימוש מושלם של תוכנית פעולה ידועה מראש. רק ערעור האקסיומות הללו מאפשר לנו להיווכח שהסיפור הליניארי והטלאולוגי הזה טרם נשלם שכן בשני המרחבים החלוקה לא הייתה מעשה סופי וסגור של היפרדות והפרדה, אלא הייתה ועודנה פרויקט הנמצא בעיצומו.

+ English

The Return from India, or: The Analogical Imagination and Its Limits
Arie M. Dubnov

This article aims to provide the outline of an alternative historiography, reading the parallel histories of partition and state-making in the Indian subcontinent and Mandatory Palestine/Israel in tandem, while examining the limits of the analogy between the two historical experiences.
The first part of the article, historiographical in nature, is devoted to a review of scholarship that began drawing connections between these two areas. The review enables us to distinguish between two different research strategies that emerge from this body of literature and to begin developing, despite obvious differences, what I refer to as "analogical reading." This reading provides a solid starting point for developing a nonlinear, transnational history of the decolonization processes in these two post-imperial spaces.
The article's second part demonstrates how the historical reconstruction of an analogical prism among the historical actors may help us to understand better the roots of partition politics in India/Pakistan and in Israel/Palestine. Far more significantly, it may help us to restore a forgotten, rich political discourse that emerged in pre-partition Palestine and India alike, enabling national leaders to envisage the future of the regions in imperial-federalist terms and using imperial conceptions of citizenship. The article then turns to a discussion of the relationship between sovereignty and partition and shows that the analogical perspective did not disappear following independence but rather was transferred to a higher level, in the guise of the bureaucracy and legislation developed by the new states.
Despite obvious differences, then, I argue that the theory of partition in both cases was conceived in a colonial context, but that it shaped the character of the postcolonial state apparatus that was conceived as being intimately connected to the idea of separation. To this day, we find it difficult to cut the imaginary Gordian knot connecting the very act of creating a sovereign state from the theory and practice of the partition. Ultimately, these narratives continue to color both Indian and Israeli politics, which today appear more similar to one aneach other than ever before.

+ Arabic

العودة إلى الهند أو: المخيّلة التناظرية (Analogical) وحدودها
أريه دبنوف

يفحص الكاتب في مستهل مقالته إستراتيجيتين بحثيتين لمعاينة العلاقة بين الحكم البريطاني في الهند وبين فلسطين الانتدابية. أما الإستراتيجية الأولى، التي تطوّرت في أعمال المنظرين ما بعد الكولونياليّين (أمثال أمير موفتي)، فتسعى إلى الكشف عن المضامين الثقافية للكولونياليّين الأوروبيّين. وأما الإستراتيجية الثانية (التي يمثّلها فيصل ديفجي ) فتركّز على منظومة المفاهيم لدى رعايا النظام الكولونيالي أنفسهم. ولاحقًا يستحضر دبنوف بعض الأمثلة لتوضيح كيف أن هاتين الإستراتيجيتيْن تتيحان الفرصة لكتابة تاريخ فوق قومي وغير خطّي لسيرورات تقويض الكولونيالية وأسسها. يسعى مثل هذا التاريخ إلى تقويض الروايات الرسمية التي تقدّس الدولة القومية بوصفها معادلة سياسية ضرورية، وترى في عملية إنشاء الدولة القومية بوصفها نتاجًا مباشرًا ولا مفر منه لنضال بطولي مناهض للكولونيالية، وترى في التقسيم تحقيقًا كاملاً لخطة عمل معروفة مسبّقًا. إن زعزعة هذه البديهيات فقط من شأنه، كما يدعي دبنوف، إتاحة الفرصة أمامنا للتأكد من أن هذه الرواية الخطية والغائية لم تكتمل بعد "إذ إن التقسيم في كلا الحيّزين لم يكن فعلاً نهائيًا وتامًا للانسلاخ والفصل وإنما كان ولا يزال مشروع في أوج تشكّله".
תקציר בערבית של המאמר

נגישות
סגור סרגל נגישות