גישה חופשית
ה - 14 ביולי של דפני ליף: עלייתה ונפילתה של המחאה החברתית

ה – 14 ביולי של דפני ליף: עלייתה ונפילתה של המחאה החברתית

גישה חופשית הורדה
  • תיאור

תיאור מוצר

ה – 14 ביולי של דפני ליף: עלייתה ונפילתה של המחאה החברתית /
אורי רם ודני פילק
המאמר מתאר את המחאה החברתית של קיץ 2011 בתור ניסיון ליצור "קואליציה מעמדית חדשה". ניסיון זה התרחש כאשר חלק ממעמד הביניים, בהנהגת הקבוצה התל-אביבית המכונה "בובו" – "בורגנים בוהמיים", ביקש לחבור למעגל גדול הרבה יותר של מעמד הביניים ואף של רבדים נמוכים יותר ברחבי הארץ, כנגד האליטה הכלכלית. המחברים גורסים כי בפעם הראשונה מאז תחילת המהפכה הניאו-ליברלית בשנות השמונים, מעמד הביניים מתנער מתמיכתו במדיניות הניאו-ליברלית ומנסה לחבור לכלל האוכלוסייה בקואליציה חברתית כנגד אליטת ההון. על המצוקה הכלכלית הגוברת של מעמד הביניים נוספה גם התחושה של הפרת החוזה הרפובליקני בין שכבה זאת למדינה, כאשר תחת קואליציית נתניהו הסקטורים המועדפים (מלבד ה"טייקונים") הם המתנחלים והחרדים. בהיות המחאה הן תוצר של תנאי הניאו-ליברליזם והן תגובה כלפיהם היא ביטאה פוליטיקה חדשה פוסט-פוסטמודרנית – לא מחאה של מעמד מאורגן אך גם לא מחאה של קבוצת זהות, אלא ניסיון לייצור סולידיות "עממית" חברתית רחבה סביב הדרישה ל"צדק חברתי".

The 14th of July of Daphni Leef: The Rise and Fall of the Social Protest / Uri Ram and Dani Filc

The Social Protest of summer 2011 is described as an attempt to form a "new class-based coalition"—an effort by one sector of the middle class, the Tel Aviv Bobos (bourgeois bohemian), to join forces with and lead a much broader circle of the middle class, as well as lower strata throughout the country, united in opposition to the economic elite. The thesis is that for the first time since the start of the neoliberal revolution in the 1980s, the middle class stopped supporting neoliberalism and tried to get the general public to join a social coalition against the economic and financial elite. The growing economic distress of the middle class was aggravated by a sense that its republican contract with the state had been violated and that, for Netanyahu's coalition, the favored sectors (in addition to the tycoons) are the settlers and the Ultraorthodox. Because the protest was a product of the conditions created by neoliberalism, but was also a reaction to them, it expressed a new form of postmodern politics—neither protest by an organized class nor protest by an identity group, but an attempt to create a "people" that transcends class and identity, united around the demand for social justice.

14 تموز عند دفني ليف: صعود وأفول الاحتجاجات الاجتماعية /
أوري رام وداني فيلك

يصف هذا المقال الاحتجاجات الاجتماعية التي جرت في صيف 2011 كمحاولة لخلق "تحالف طبقي جديد". وقد جرت تلك المحاولة حينما قامت فئة من الطبقة الوسطى، بزعامة مجموعة تل أبيب التي تدعى " بوبو" – " البرجوازيّين البوهيميّين"، بالانضمام إلى شريحة واسعة جدًّا من الطبقة الوسطى لا بل وإلى شرائح متدنية جدًّا، للتصدّي ضدّ النخبة الاقتصادية في البلاد. يدَّعي كاتبا المقال أنه وللمرة الأولى منذ بداية الثورة الليبرالية الجديدة في الثمانينيات، فإنَّ الطبقة الوسطى تتخلّى عن دعمها للسياسة الليبرالية الجديدة وتحاول الانضمام لعموم السكّان في تحالف اجتماعي ضدَّ نخبة رؤوس الأموال. بالإضافة إلى الضائقة الاقتصادية المتفاقمة لدى الطبقة الوسطى فقد كان هنالك شعور بخرق العقد الجمهوري المُبرم بين هذه الشريحة والدولة، ذلك أنه في إطار التّحالف الحكومي الذي يتزعمه بنيامين نتنياهو فإنَّ القطاعات المفضَّلة (إضافة إلى أرباب رؤوس الأموال أصحاب السلطة الواسعة) هي: المستوطنون واليهود المتدينون المتزمّتون. ونظرًا لأنَّ هذه الاحتجاجات كانت نتاجًا للظروف الليبرالية الجديدة، واستجابة لها، فإنها عبَّرت عن سياسة جديدة بعد ما بعد الحداثة وليست احتجاجات طبقة منظّمة، وكذلك فإنها لم تكن احتجاجات مجموعة هوية، بل إنها كانت محاولة لخلق تضامن "شعبي" اجتماعي واسع حول مطلب "العدالة الاجتماعية".

+ תקציר
ה – 14 ביולי של דפני ליף: עלייתה ונפילתה של המחאה החברתית /
אורי רם ודני פילק
המאמר מתאר את המחאה החברתית של קיץ 2011 בתור ניסיון ליצור "קואליציה מעמדית חדשה". ניסיון זה התרחש כאשר חלק ממעמד הביניים, בהנהגת הקבוצה התל-אביבית המכונה "בובו" – "בורגנים בוהמיים", ביקש לחבור למעגל גדול הרבה יותר של מעמד הביניים ואף של רבדים נמוכים יותר ברחבי הארץ, כנגד האליטה הכלכלית. המחברים גורסים כי בפעם הראשונה מאז תחילת המהפכה הניאו-ליברלית בשנות השמונים, מעמד הביניים מתנער מתמיכתו במדיניות הניאו-ליברלית ומנסה לחבור לכלל האוכלוסייה בקואליציה חברתית כנגד אליטת ההון. על המצוקה הכלכלית הגוברת של מעמד הביניים נוספה גם התחושה של הפרת החוזה הרפובליקני בין שכבה זאת למדינה, כאשר תחת קואליציית נתניהו הסקטורים המועדפים (מלבד ה"טייקונים") הם המתנחלים והחרדים. בהיות המחאה הן תוצר של תנאי הניאו-ליברליזם והן תגובה כלפיהם היא ביטאה פוליטיקה חדשה פוסט-פוסטמודרנית – לא מחאה של מעמד מאורגן אך גם לא מחאה של קבוצת זהות, אלא ניסיון לייצור סולידיות "עממית" חברתית רחבה סביב הדרישה ל"צדק חברתי".
+ English

The 14th of July of Daphni Leef: The Rise and Fall of the Social Protest / Uri Ram and Dani Filc

The Social Protest of summer 2011 is described as an attempt to form a "new class-based coalition"—an effort by one sector of the middle class, the Tel Aviv Bobos (bourgeois bohemian), to join forces with and lead a much broader circle of the middle class, as well as lower strata throughout the country, united in opposition to the economic elite. The thesis is that for the first time since the start of the neoliberal revolution in the 1980s, the middle class stopped supporting neoliberalism and tried to get the general public to join a social coalition against the economic and financial elite. The growing economic distress of the middle class was aggravated by a sense that its republican contract with the state had been violated and that, for Netanyahu's coalition, the favored sectors (in addition to the tycoons) are the settlers and the Ultraorthodox. Because the protest was a product of the conditions created by neoliberalism, but was also a reaction to them, it expressed a new form of postmodern politics—neither protest by an organized class nor protest by an identity group, but an attempt to create a "people" that transcends class and identity, united around the demand for social justice.

+ Arabic

14 تموز عند دفني ليف: صعود وأفول الاحتجاجات الاجتماعية /
أوري رام وداني فيلك

يصف هذا المقال الاحتجاجات الاجتماعية التي جرت في صيف 2011 كمحاولة لخلق "تحالف طبقي جديد". وقد جرت تلك المحاولة حينما قامت فئة من الطبقة الوسطى، بزعامة مجموعة تل أبيب التي تدعى " بوبو" – " البرجوازيّين البوهيميّين"، بالانضمام إلى شريحة واسعة جدًّا من الطبقة الوسطى لا بل وإلى شرائح متدنية جدًّا، للتصدّي ضدّ النخبة الاقتصادية في البلاد. يدَّعي كاتبا المقال أنه وللمرة الأولى منذ بداية الثورة الليبرالية الجديدة في الثمانينيات، فإنَّ الطبقة الوسطى تتخلّى عن دعمها للسياسة الليبرالية الجديدة وتحاول الانضمام لعموم السكّان في تحالف اجتماعي ضدَّ نخبة رؤوس الأموال. بالإضافة إلى الضائقة الاقتصادية المتفاقمة لدى الطبقة الوسطى فقد كان هنالك شعور بخرق العقد الجمهوري المُبرم بين هذه الشريحة والدولة، ذلك أنه في إطار التّحالف الحكومي الذي يتزعمه بنيامين نتنياهو فإنَّ القطاعات المفضَّلة (إضافة إلى أرباب رؤوس الأموال أصحاب السلطة الواسعة) هي: المستوطنون واليهود المتدينون المتزمّتون. ونظرًا لأنَّ هذه الاحتجاجات كانت نتاجًا للظروف الليبرالية الجديدة، واستجابة لها، فإنها عبَّرت عن سياسة جديدة بعد ما بعد الحداثة وليست احتجاجات طبقة منظّمة، وكذلك فإنها لم تكن احتجاجات مجموعة هوية، بل إنها كانت محاولة لخلق تضامن "شعبي" اجتماعي واسع حول مطلب "العدالة الاجتماعية".

קטגוריה:
נגישות
סגור סרגל נגישות