גישה חופשית
יושבים בתוך עמם: החלת המשפט הישראלי בבתי המשפט הצבאיים בשטחים

יושבים בתוך עמם: החלת המשפט הישראלי בבתי המשפט הצבאיים בשטחים

גישה חופשית הורדה
  • תיאור

תיאור מוצר

יושבים בתוך עמם: החלת המשפט הישראלי בבתי המשפט הצבאיים בשטחים
סמדר בן-נתן

במערכת המשפט הצבאי בשטחים הכבושים הולכת וגוברת המגמה של החלת החוק הישראלי, אף ששטחים אלו מעולם לא סופחו רשמית למדינת ישראל. מצדיקי מגמה זו טוענים שאימוץ של החוק הישראלי, הכולל סטנדרטים מתקדמים יותר בתחום זכויות האדם, מקדם שמירה על זכויות הנאשמים בבתי המשפט הצבאיים. הניתוח המוצע במאמר זה מראה שהטענה בדבר קידום זכויות האדם היא בבחינת כסות לתהליך מורכב בהרבה. למעשה החוק הישראלי כלל אינו נגיש לנאשמים ולמרבית עורכי הדין הפלסטינים המייצגים אותם בבתי המשפט הצבאיים, ולכן החלתו מקשה עליהם לנהל הגנה משפטית אפקטיבית ופוגעת בזכויות הנאשמים לא פחות משהיא מקדמת אותן. נאשמים ועורכי דין כאחד מודרים לחלוטין מהשיח הער והנאור שמנהלים השופטים הצבאיים בשטחים, שיח החותר למעשה להשתייכות לקהילת המשפט הישראלית ולקבלת לגיטימציה ממנה. השופטים הצבאיים, המוצבים לשפוט בני עם אחר, ממשיכים ברוחם לשבת בתוך עמם.
החלת החוק הישראלי בבתי המשפט הצבאיים בשטחים היא חלק מתהליך רחב יותר, והיא מסמנת את ההבנה שכיבוש השטחים אינו עוד מצב זמני וחולף. המאמר עוקב אחר התפתחות התופעה, שתחילתה בתגובה לאינתיפאדה הראשונה והמשכה כרוך בהתמוטטות התקוות שנתלו בהסכמי אוסלו. החלת החוק היא חלק מתנועה רחבה יותר לעבר סיפוח דה-פקטו של השטחים ויצירת מערכת מאוחדת בשליטה ישראלית. ההחלה החלקית והבלתי פורמלית של החוק הישראלי באמצעות פסקי הדין של בתי המשפט הצבאיים מאפשרת את מערכת היחסים המיוחדת, המעין-קולוניאלית, בין מערכת המשפט הישראלית האזרחית לזו הצבאית בשטחים. מערכת יחסים זו משמרת את המשפט בשטחים כחיצוני למשפט בישראל, ועם זאת מכילה אותו אל קרבה.

The Application of Israeli Law in Military Courts in the Occupied Territories
Smadar Ben-Natan

The occupied Palestinian territories were never formally annexed to Israel, but there has been a growing trend in recent years toward applying Israeli law in the military legal system in the territories. Advocates of this policy argue that because Israeli law incorporates advanced standards of human rights, adopting it protects the human rights of Palestinian defendants. The analysis in this article suggests that the human rights argument masks a larger and far more complicated process. The application of Israeli law violates the rights of Palestinian defendants to a fair trial as much as it allegedly promotes them. Because Israeli law is totally inaccessible to the defendants and to most of their defense lawyers, they are unable to use it to their own benefit, as the Israeli military prosecutors do, and are thus even less able to conduct an effective defense. Palestinian defendants and their lawyers are therefore completely excluded from the lively and enlightened discourse of the military judges, who seek legitimacy in the Israeli civil legal community. Although they are sent to judge another people, the military judges continue to seek acceptance among their own people through their judicial policies and their writing.

The application of Israeli law is part of a wider dynamic that signifies the abandoning of the notion of the occupation as a temporary situation. The article traces the evolution of this trend, first as a response to the first intifada, and then as an expression of disillusion with the Oslo Accords. This dynamic is leading toward de facto annexation and the creation of a single legal system under Israeli control. The partial and informal application of Israeli law in the military courts is part of the unique and colonial-like relations between the Israeli civil and military legal systems, in which the military system is excluded as different from and external to Israeli law but at the same time is included within it.

مقيمون بين أبناء جلدتهم: فرض القانون الإسرائيلي في المحاكم العسكرية في المناطق المحتلّة
سمدار بن-نتان
هنالك اتجاه آخذ بالاتّساع في الجهاز القضائي العسكري القائم في الأراضي المحتلّة، يسعى إلى فرض القانون الإسرائيلي، وذلك بالرغم من حقيقة أنَّ هذه المناطق لم تضم رسميًا أبدًا إلى دولة إسرائيل. يدّعي أولئك الذين يضفون الشرعية على هذا الاتجاه بأنَّ تبنّي القانون الإسرائيلي، الذي يتضمّن معايير متقدّمة نسبيًا في مجال حقوق الإنسان، يدفع قدمًا صيانة حقوق المتّهمين الماثلين أمام المحاكم العسكرية. ويسعى التحليل المقترح نحو الإشارة إلى أنَّ هذا الادعاء بشأن الدفع قدمًا لحقوق الإنسان إنما هو ادعاء جاء ليغطي على عملية مركّبة أكثر. فعليًا، فإنَّ القانون الإسرائيلي غير متاح بتاتًا أمام المتّهمين وأمام غالبية محاميهم الفلسطينيّين الذين يمثّلونهم في المحاكم العسكرية، ولهذا فإنَّ فرض سريانه يحرمهم من الدفاع القضائي المجدي وتمسّ حقوق المتّهمين بدرجات ليس أقل مما هي تنفعهم. إنَّ المتّهمين ومحاميهم مقصون تمامًا من الخطاب المنعش والتنويري القائم بين صفوف القضاة العسكريّين في المناطق المحتلّة، ذلك الخطاب الذي يسعى عمليًا للانتماء إلى مجتمع القضاء الإسرائيلي والحصول على شرعية منه. إنَّ القضاة العسكريّين الموكلون بالحكم على أبناء شعب آخر يستمدون أرواحهم من إقامتهم بين أبناء جلدتهم.
إنَّ سريان مفعول القانون الإسرائيلي في المحاكم العسكرية في الأراضي المحتلّة يعتبر جزءًا من عملية أوسع ويشير إلى إدراك بأنَّ الاحتلال في الأراضي المحتلّة لم يعد حالة مؤقتة وعابرة. تتتبّع المقالة خطوات تطوّر هذه الظاهرة، التي بدأت كردّ فعل للانتفاضة الأولى وينطوي استمرارها على اندثار الآمال المعلّقة باتّفاقيات أوسلو. إنَّ سريان القانون هذا يعتبر جزءًا من حركة واسعة تتّجه نحو الضمّ الفعلي للأراضي المحتلّة واستحداث جهاز موحّد يخضع إلى السيطرة الإسرائيلية. إنَّ السريان الجزئي وغير الرسمي للقانون الإسرائيلي بواسطة قرارات حكم تتّخذ في المحاكم العسكرية يتيح الفرصة أمام منظومة علاقات مميّزة، شبه كولونيالية، تربط بين المحاكم الإسرائيلية المدنية وتلك العسكرية في الأراضي المحتلّة. تصون منظومة العلاقات هذه القضاء المعتمد في الأراضي المحتلّة بوصفه قضاءً خارجيًا ضمن القضاء الإسرائيلي، وبالرغم من ذلك فإنَّ القضاء الإسرائيلي يحتويه وتحتضنه.

+ תקציר

יושבים בתוך עמם: החלת המשפט הישראלי בבתי המשפט הצבאיים בשטחים
סמדר בן-נתן

במערכת המשפט הצבאי בשטחים הכבושים הולכת וגוברת המגמה של החלת החוק הישראלי, אף ששטחים אלו מעולם לא סופחו רשמית למדינת ישראל. מצדיקי מגמה זו טוענים שאימוץ של החוק הישראלי, הכולל סטנדרטים מתקדמים יותר בתחום זכויות האדם, מקדם שמירה על זכויות הנאשמים בבתי המשפט הצבאיים. הניתוח המוצע במאמר זה מראה שהטענה בדבר קידום זכויות האדם היא בבחינת כסות לתהליך מורכב בהרבה. למעשה החוק הישראלי כלל אינו נגיש לנאשמים ולמרבית עורכי הדין הפלסטינים המייצגים אותם בבתי המשפט הצבאיים, ולכן החלתו מקשה עליהם לנהל הגנה משפטית אפקטיבית ופוגעת בזכויות הנאשמים לא פחות משהיא מקדמת אותן. נאשמים ועורכי דין כאחד מודרים לחלוטין מהשיח הער והנאור שמנהלים השופטים הצבאיים בשטחים, שיח החותר למעשה להשתייכות לקהילת המשפט הישראלית ולקבלת לגיטימציה ממנה. השופטים הצבאיים, המוצבים לשפוט בני עם אחר, ממשיכים ברוחם לשבת בתוך עמם.
החלת החוק הישראלי בבתי המשפט הצבאיים בשטחים היא חלק מתהליך רחב יותר, והיא מסמנת את ההבנה שכיבוש השטחים אינו עוד מצב זמני וחולף. המאמר עוקב אחר התפתחות התופעה, שתחילתה בתגובה לאינתיפאדה הראשונה והמשכה כרוך בהתמוטטות התקוות שנתלו בהסכמי אוסלו. החלת החוק היא חלק מתנועה רחבה יותר לעבר סיפוח דה-פקטו של השטחים ויצירת מערכת מאוחדת בשליטה ישראלית. ההחלה החלקית והבלתי פורמלית של החוק הישראלי באמצעות פסקי הדין של בתי המשפט הצבאיים מאפשרת את מערכת היחסים המיוחדת, המעין-קולוניאלית, בין מערכת המשפט הישראלית האזרחית לזו הצבאית בשטחים. מערכת יחסים זו משמרת את המשפט בשטחים כחיצוני למשפט בישראל, ועם זאת מכילה אותו אל קרבה.

+ English

The Application of Israeli Law in Military Courts in the Occupied Territories
Smadar Ben-Natan

The occupied Palestinian territories were never formally annexed to Israel, but there has been a growing trend in recent years toward applying Israeli law in the military legal system in the territories. Advocates of this policy argue that because Israeli law incorporates advanced standards of human rights, adopting it protects the human rights of Palestinian defendants. The analysis in this article suggests that the human rights argument masks a larger and far more complicated process. The application of Israeli law violates the rights of Palestinian defendants to a fair trial as much as it allegedly promotes them. Because Israeli law is totally inaccessible to the defendants and to most of their defense lawyers, they are unable to use it to their own benefit, as the Israeli military prosecutors do, and are thus even less able to conduct an effective defense. Palestinian defendants and their lawyers are therefore completely excluded from the lively and enlightened discourse of the military judges, who seek legitimacy in the Israeli civil legal community. Although they are sent to judge another people, the military judges continue to seek acceptance among their own people through their judicial policies and their writing.

The application of Israeli law is part of a wider dynamic that signifies the abandoning of the notion of the occupation as a temporary situation. The article traces the evolution of this trend, first as a response to the first intifada, and then as an expression of disillusion with the Oslo Accords. This dynamic is leading toward de facto annexation and the creation of a single legal system under Israeli control. The partial and informal application of Israeli law in the military courts is part of the unique and colonial-like relations between the Israeli civil and military legal systems, in which the military system is excluded as different from and external to Israeli law but at the same time is included within it.

+ Arabic

مقيمون بين أبناء جلدتهم: فرض القانون الإسرائيلي في المحاكم العسكرية في المناطق المحتلّة
سمدار بن-نتان
هنالك اتجاه آخذ بالاتّساع في الجهاز القضائي العسكري القائم في الأراضي المحتلّة، يسعى إلى فرض القانون الإسرائيلي، وذلك بالرغم من حقيقة أنَّ هذه المناطق لم تضم رسميًا أبدًا إلى دولة إسرائيل. يدّعي أولئك الذين يضفون الشرعية على هذا الاتجاه بأنَّ تبنّي القانون الإسرائيلي، الذي يتضمّن معايير متقدّمة نسبيًا في مجال حقوق الإنسان، يدفع قدمًا صيانة حقوق المتّهمين الماثلين أمام المحاكم العسكرية. ويسعى التحليل المقترح نحو الإشارة إلى أنَّ هذا الادعاء بشأن الدفع قدمًا لحقوق الإنسان إنما هو ادعاء جاء ليغطي على عملية مركّبة أكثر. فعليًا، فإنَّ القانون الإسرائيلي غير متاح بتاتًا أمام المتّهمين وأمام غالبية محاميهم الفلسطينيّين الذين يمثّلونهم في المحاكم العسكرية، ولهذا فإنَّ فرض سريانه يحرمهم من الدفاع القضائي المجدي وتمسّ حقوق المتّهمين بدرجات ليس أقل مما هي تنفعهم. إنَّ المتّهمين ومحاميهم مقصون تمامًا من الخطاب المنعش والتنويري القائم بين صفوف القضاة العسكريّين في المناطق المحتلّة، ذلك الخطاب الذي يسعى عمليًا للانتماء إلى مجتمع القضاء الإسرائيلي والحصول على شرعية منه. إنَّ القضاة العسكريّين الموكلون بالحكم على أبناء شعب آخر يستمدون أرواحهم من إقامتهم بين أبناء جلدتهم.
إنَّ سريان مفعول القانون الإسرائيلي في المحاكم العسكرية في الأراضي المحتلّة يعتبر جزءًا من عملية أوسع ويشير إلى إدراك بأنَّ الاحتلال في الأراضي المحتلّة لم يعد حالة مؤقتة وعابرة. تتتبّع المقالة خطوات تطوّر هذه الظاهرة، التي بدأت كردّ فعل للانتفاضة الأولى وينطوي استمرارها على اندثار الآمال المعلّقة باتّفاقيات أوسلو. إنَّ سريان القانون هذا يعتبر جزءًا من حركة واسعة تتّجه نحو الضمّ الفعلي للأراضي المحتلّة واستحداث جهاز موحّد يخضع إلى السيطرة الإسرائيلية. إنَّ السريان الجزئي وغير الرسمي للقانون الإسرائيلي بواسطة قرارات حكم تتّخذ في المحاكم العسكرية يتيح الفرصة أمام منظومة علاقات مميّزة، شبه كولونيالية، تربط بين المحاكم الإسرائيلية المدنية وتلك العسكرية في الأراضي المحتلّة. تصون منظومة العلاقات هذه القضاء المعتمد في الأراضي المحتلّة بوصفه قضاءً خارجيًا ضمن القضاء الإسرائيلي، وبالرغم من ذلك فإنَّ القضاء الإسرائيلي يحتويه وتحتضنه.

נגישות
סגור סרגל נגישות