גישה חופשית
לפאתי מזרח: יחסו של דוד בן-גוריון להודו ולבודהיזם

לפאתי מזרח: יחסו של דוד בן-גוריון להודו ולבודהיזם

גישה חופשית הורדה
  • תיאור

תיאור מוצר

לפאתי מזרח: יחסו של דוד בן-גוריון להודו ולבודהיזם
אבי שילון

המאמר מתאר את יחסו של דוד בן-גוריון כלפי הודו והבודהיזם ומצביע על גישתו האוריינטליסטית. גישה זו ניכרה בראש ובראשונה בהפרדה שעשה בן-גוריון בין הבודהיזם, שאותו זיהה עם רציונליות ועם ערכים פילוסופיים מערביים, לבין ההינדואיזם, שאותו ראה כבעל פן מיסטי ומזרחי — ועל כן נחות יותר. שילון מראה כי את המפתח הרעיוני לדיכוטומיה הזאת מצא בן-גוריון בתפיסה הציונית של "שלילת הגלות". אין פלא אפוא שבן-גוריון גרס כי על הודו לשוב למקורה הבודהיסטי ולדחוק את ההינדואיזם, כפי שדחקה הציונות את העבר הגלותי. המחבר מדגים כיצד השקפה זו אפשרה לבן-גוריון להדגיש את עליונותה של ישראל המודרנית על הודו — שטרם השכילה, לכאורה, להשתחרר מעברה ההינדואיסטי – ולהצדיק את ניסיונותיו המדיניים לשכנע את הודו לכונן יחסים עם ישראל.

Toward the Eastern Frontier: Ben-Gurion’s Approach to India and Buddhism
Avi Shilon

This article traces David Ben-Gurion's attitude toward India and Buddhism, highlighting his Orientalist approach. This is evident, first and foremost, in the distinction Ben-Gurion made between Buddhism, which he identified with rationalism and Western philosophical values, and Hinduism, which he saw as having a mystical and Oriental aspect and which he consequently considered inferior. On the basis of this dichotomy, Ben-Gurion praised Buddhist values, but at the same time denied India's uniqueness; he demanded a clear distinction between religion and secularism and between rationality and mysticism, while ignoring the complexity and hybridity of Indian culture.
The conceptual key to Ben-Gurion's dichotomous view of India can be found in the Zionist idea of "the negation of the Diaspora." This approach was based on a distinction between the biblical era (associated with values that have shaped Western culture and philosophy) and the age of the Diaspora (in which rabbinic Judaism held sway and led Judaism toward superstitions, which Ben-Gurion, like many leading Zionists, attributed to the East). By presenting this historical dichotomy, Ben-Gurion suggested indirectly that India should return to its Buddhist origins and reject Hinduism – just as the Zionists have done in their negation of the Diaspora. This view enabled Ben-Gurion to emphasize modern Israel's superiority to India – which apparently had not yet learned to free itself from its Hindu past – and to justify his attempts to persuade India to establish diplomatic relations with Israel.

باتجاه الشرق: نظرة دافيد بن غوريون للهند والبوذية
آفي شيلون

تتوقّف المقالة بالوصف عند نظرة دافيد بن غوريون للهند والبوذية ويشير إلى نظرته الاستشراقية. تبدو هذه النظرة بصورة جلية في المقام الأول في الفصل الذي اعتمده بن غوريون بين البوذية، والتي تتماثل مع العقلانية والقيم الفلسفية الغربية، وبين الهندوسية التي ينظر إليها بوصفها تحمل طابعًا صوفيًا وشرقيًا – ولذلك فهي أكثر دونية. يكشف شيلون عن أن المفتاح الفكري لهذه الثنائية المتعارضة عثر عليها بن غوريون في المفهوم الصهيوني "نفي المنفى". من غير المفاجئ إذن أن يعتقد بن غوريون أنه يتعيّن على الهند العودة إلى مصدرها البوذي وتقويض الهندوسية ، تمامًا كما قوّضت الصهيونية موروث المنفى. يأتي الكاتب بأمثلة مفادها أن هذا المنظور قد أتاح الفرصة أمام بن غوريون التأكيد على استعلاء إسرائيل الحديثة على الهند – التي لم تدرك بعد على ما يبدو ضرورة تحرّرها من إرثها الهندوسي – وإضفاء الشرعية على محاولاته السياسية لإقناع الهند لإنشاء علاقات مع إسرائيل.

+ תקציר

לפאתי מזרח: יחסו של דוד בן-גוריון להודו ולבודהיזם
אבי שילון

המאמר מתאר את יחסו של דוד בן-גוריון כלפי הודו והבודהיזם ומצביע על גישתו האוריינטליסטית. גישה זו ניכרה בראש ובראשונה בהפרדה שעשה בן-גוריון בין הבודהיזם, שאותו זיהה עם רציונליות ועם ערכים פילוסופיים מערביים, לבין ההינדואיזם, שאותו ראה כבעל פן מיסטי ומזרחי — ועל כן נחות יותר. שילון מראה כי את המפתח הרעיוני לדיכוטומיה הזאת מצא בן-גוריון בתפיסה הציונית של "שלילת הגלות". אין פלא אפוא שבן-גוריון גרס כי על הודו לשוב למקורה הבודהיסטי ולדחוק את ההינדואיזם, כפי שדחקה הציונות את העבר הגלותי. המחבר מדגים כיצד השקפה זו אפשרה לבן-גוריון להדגיש את עליונותה של ישראל המודרנית על הודו — שטרם השכילה, לכאורה, להשתחרר מעברה ההינדואיסטי – ולהצדיק את ניסיונותיו המדיניים לשכנע את הודו לכונן יחסים עם ישראל.

+ English

Toward the Eastern Frontier: Ben-Gurion’s Approach to India and Buddhism
Avi Shilon

This article traces David Ben-Gurion's attitude toward India and Buddhism, highlighting his Orientalist approach. This is evident, first and foremost, in the distinction Ben-Gurion made between Buddhism, which he identified with rationalism and Western philosophical values, and Hinduism, which he saw as having a mystical and Oriental aspect and which he consequently considered inferior. On the basis of this dichotomy, Ben-Gurion praised Buddhist values, but at the same time denied India's uniqueness; he demanded a clear distinction between religion and secularism and between rationality and mysticism, while ignoring the complexity and hybridity of Indian culture.
The conceptual key to Ben-Gurion's dichotomous view of India can be found in the Zionist idea of "the negation of the Diaspora." This approach was based on a distinction between the biblical era (associated with values that have shaped Western culture and philosophy) and the age of the Diaspora (in which rabbinic Judaism held sway and led Judaism toward superstitions, which Ben-Gurion, like many leading Zionists, attributed to the East). By presenting this historical dichotomy, Ben-Gurion suggested indirectly that India should return to its Buddhist origins and reject Hinduism – just as the Zionists have done in their negation of the Diaspora. This view enabled Ben-Gurion to emphasize modern Israel's superiority to India – which apparently had not yet learned to free itself from its Hindu past – and to justify his attempts to persuade India to establish diplomatic relations with Israel.

+ Arabic

باتجاه الشرق: نظرة دافيد بن غوريون للهند والبوذية
آفي شيلون

تتوقّف المقالة بالوصف عند نظرة دافيد بن غوريون للهند والبوذية ويشير إلى نظرته الاستشراقية. تبدو هذه النظرة بصورة جلية في المقام الأول في الفصل الذي اعتمده بن غوريون بين البوذية، والتي تتماثل مع العقلانية والقيم الفلسفية الغربية، وبين الهندوسية التي ينظر إليها بوصفها تحمل طابعًا صوفيًا وشرقيًا – ولذلك فهي أكثر دونية. يكشف شيلون عن أن المفتاح الفكري لهذه الثنائية المتعارضة عثر عليها بن غوريون في المفهوم الصهيوني "نفي المنفى". من غير المفاجئ إذن أن يعتقد بن غوريون أنه يتعيّن على الهند العودة إلى مصدرها البوذي وتقويض الهندوسية ، تمامًا كما قوّضت الصهيونية موروث المنفى. يأتي الكاتب بأمثلة مفادها أن هذا المنظور قد أتاح الفرصة أمام بن غوريون التأكيد على استعلاء إسرائيل الحديثة على الهند – التي لم تدرك بعد على ما يبدو ضرورة تحرّرها من إرثها الهندوسي – وإضفاء الشرعية على محاولاته السياسية لإقناع الهند لإنشاء علاقات مع إسرائيل.

נגישות
סגור סרגל נגישות