גישה חופשית
"מוכרחים היינו לשנוא גם את אשר אהבנו"? גלותיות ואבל בשירת העלייה השלישית

"מוכרחים היינו לשנוא גם את אשר אהבנו"? גלותיות ואבל בשירת העלייה השלישית

גישה חופשית הורדה
  • תיאור

תיאור מוצר

"מוכרחים היינו לשנוא גם את אשר אהבנו"? גלותיות ואבל בשירת העלייה השלישית /
יוחאי אופנהיימר

הקריאה בשירתם של אברהם שלונסקי, יצחק למדן ואורי צבי גרינברג שנכתבה במהלך שנות העשרים של המאה העשרים מלמדת כי המשוררים המרכזיים של העלייה השלישית הציעו לקוראיהם לראות את הגלות באופן שחורג מהמסגרת האידיאולוגית הרשמית של שלילת הגלות, ובה בעת לראות את החיים החלוציים בארץ ישראל כיציאה לגלות ולא רק כחזרה למולדת. המחבר קושר את אידיאולוגיית שלילת הגלות עם מושג ה"מלנכוליה" של פרויד, שלפי שיטתו, מבוססת על הדחקת האובדן האישי והקולקטיבי. כנגד העמדה המלנכולית, המחבר מזהה את עמדתם של משוררים אלה עם עבודת האבל, הכרוכה בהתמודדות עם הליבה הטראומתית של ההגירה לארץ ישראל. המודרניזם של שלונסקי, למדן וגרינברג התבסס אפוא לא רק על עמדות פואטיות חדשניות בהשוואה לנורמות שיצרו ביאליק ובני דורו אלא גם על יכולתם להעמיק את השיח הציוני ולאפשר לו להכיל את אותם היבטים מודחקים שלא עלו עמו בקנה אחד. באותה מידה הם ערערו על מעמדה המרכזי של המלנכוליה ותבעו להציב את האבל בתור אפשרות אידיאית וחווייתית עדיפה.

“We were obliged to hate whatever we so much loved”: Diasporism and Mourning in the Hebrew Poetry of the 1920s / Yochai Oppenheimer

This paper focuses on the main Hebrew poets of the 1920s in Eretz Israel—Avraham Shlonsky, Uri Zvi Greenberg, and Isaac Lamdan —and their subversive attitude toward the Zionist ideology known as “the negation of exile.” By describing this ideology in Freudian terms of melancholy (negation of personal and collective loss), I suggest that their willingness and competence to cope with the trauma of immigration could be described as mourning. Furthermore, I argue that their modernist poetry does not consist solely of new poetical norms, in contrast with their predecessors, but also of their ambivalent Zionist discourse. This discourse was nostalgic regarding diasporic Jewish culture, their previous homelands, and even their Yiddish mother tongue, but at the same time it encouraged immigration to the new land of Israel. These poets challenged the dominance of melancholy in Hebrew culture and demanded that mourning—seen as a broader and less unequivocal perspective—should receive a central position in the culture of the 1920s.

"كنّا مضطّرون إلى كراهية ما كنّا نحبّه كذلك"؟ الشتات والمأتم في شعر الهجرة الثالثة / 
يوحائي أوفنهايمير

تكشف قراءة شعر أبراهام شلونسكي ويتسحاق لمدان وأوري تسفي غرينبرغ التي تعود إلى عشرينيات القرن العشرين عن حقيقة أن شعراء الهجرة الثالثة (1919-1924) المركزيّين قد دعوا جمهور القرّاء إلى معاينة الشتات من خارج الإطار الأيديولوجي الرسمي المتجسّد في مقولة "نفي الشتات"، وفي الوقت ذاته التعامل مع حياة روّاد الصهيونية في فلسطين الانتدابية ("أرض إسرائيل") ليس بوصفها عودة إلى الوطن فحسب وإنما بوصفها خروجًا إلى الشتات أيضًا. يربط الكاتب بين أيديولوجية نفي الشتات وبين ما يطلق عليه فرويد تعبير "ملنخوليا" (الكآبة)، وهي تلك الحالة التي تستند إلى كبت الفقدان الذاتي الفردي والجمعي. وفي مقابل "الملنخوليا"، يرى الكاتب بأن موقف هؤلاء الشعراء يقوم على "عبادة المأتم" (أو الفاجعة) التي تنطوي على التعامل مع صلب الهجرة المأساوية إلى فلسطين الانتدابية. وعليه، فإن حداثة شلونسكي ولمدان وغرينبرغ لا تعتمد على مواقف شعرية جديدة مقارنة بالمعايير التي استحدثها بياليك وأبناء جيله فحسب، بل تعتمد كذلك على قدرتهم في تعزيز الخطاب الصهيوني ومساندته في احتواء تلك الجوانب المكبوتة التي لم تستوِ تمامًا معه. وفي ذات الوقت، فقد سعوا هؤلاء إلى زعزعة المكانة المركزية للـ"ملنخوليا" وطالبوا بموضعة الفاجعة بوصفها إمكانية مثالية وتجربة مفضّلة.

+ תקציר

"מוכרחים היינו לשנוא גם את אשר אהבנו"? גלותיות ואבל בשירת העלייה השלישית /
יוחאי אופנהיימר

הקריאה בשירתם של אברהם שלונסקי, יצחק למדן ואורי צבי גרינברג שנכתבה במהלך שנות העשרים של המאה העשרים מלמדת כי המשוררים המרכזיים של העלייה השלישית הציעו לקוראיהם לראות את הגלות באופן שחורג מהמסגרת האידיאולוגית הרשמית של שלילת הגלות, ובה בעת לראות את החיים החלוציים בארץ ישראל כיציאה לגלות ולא רק כחזרה למולדת. המחבר קושר את אידיאולוגיית שלילת הגלות עם מושג ה"מלנכוליה" של פרויד, שלפי שיטתו, מבוססת על הדחקת האובדן האישי והקולקטיבי. כנגד העמדה המלנכולית, המחבר מזהה את עמדתם של משוררים אלה עם עבודת האבל, הכרוכה בהתמודדות עם הליבה הטראומתית של ההגירה לארץ ישראל. המודרניזם של שלונסקי, למדן וגרינברג התבסס אפוא לא רק על עמדות פואטיות חדשניות בהשוואה לנורמות שיצרו ביאליק ובני דורו אלא גם על יכולתם להעמיק את השיח הציוני ולאפשר לו להכיל את אותם היבטים מודחקים שלא עלו עמו בקנה אחד. באותה מידה הם ערערו על מעמדה המרכזי של המלנכוליה ותבעו להציב את האבל בתור אפשרות אידיאית וחווייתית עדיפה.

+ English

“We were obliged to hate whatever we so much loved”: Diasporism and Mourning in the Hebrew Poetry of the 1920s / Yochai Oppenheimer

This paper focuses on the main Hebrew poets of the 1920s in Eretz Israel—Avraham Shlonsky, Uri Zvi Greenberg, and Isaac Lamdan —and their subversive attitude toward the Zionist ideology known as “the negation of exile.” By describing this ideology in Freudian terms of melancholy (negation of personal and collective loss), I suggest that their willingness and competence to cope with the trauma of immigration could be described as mourning. Furthermore, I argue that their modernist poetry does not consist solely of new poetical norms, in contrast with their predecessors, but also of their ambivalent Zionist discourse. This discourse was nostalgic regarding diasporic Jewish culture, their previous homelands, and even their Yiddish mother tongue, but at the same time it encouraged immigration to the new land of Israel. These poets challenged the dominance of melancholy in Hebrew culture and demanded that mourning—seen as a broader and less unequivocal perspective—should receive a central position in the culture of the 1920s.

+ Arabic

"كنّا مضطّرون إلى كراهية ما كنّا نحبّه كذلك"؟ الشتات والمأتم في شعر الهجرة الثالثة / 
يوحائي أوفنهايمير

تكشف قراءة شعر أبراهام شلونسكي ويتسحاق لمدان وأوري تسفي غرينبرغ التي تعود إلى عشرينيات القرن العشرين عن حقيقة أن شعراء الهجرة الثالثة (1919-1924) المركزيّين قد دعوا جمهور القرّاء إلى معاينة الشتات من خارج الإطار الأيديولوجي الرسمي المتجسّد في مقولة "نفي الشتات"، وفي الوقت ذاته التعامل مع حياة روّاد الصهيونية في فلسطين الانتدابية ("أرض إسرائيل") ليس بوصفها عودة إلى الوطن فحسب وإنما بوصفها خروجًا إلى الشتات أيضًا. يربط الكاتب بين أيديولوجية نفي الشتات وبين ما يطلق عليه فرويد تعبير "ملنخوليا" (الكآبة)، وهي تلك الحالة التي تستند إلى كبت الفقدان الذاتي الفردي والجمعي. وفي مقابل "الملنخوليا"، يرى الكاتب بأن موقف هؤلاء الشعراء يقوم على "عبادة المأتم" (أو الفاجعة) التي تنطوي على التعامل مع صلب الهجرة المأساوية إلى فلسطين الانتدابية. وعليه، فإن حداثة شلونسكي ولمدان وغرينبرغ لا تعتمد على مواقف شعرية جديدة مقارنة بالمعايير التي استحدثها بياليك وأبناء جيله فحسب، بل تعتمد كذلك على قدرتهم في تعزيز الخطاب الصهيوني ومساندته في احتواء تلك الجوانب المكبوتة التي لم تستوِ تمامًا معه. وفي ذات الوقت، فقد سعوا هؤلاء إلى زعزعة المكانة المركزية للـ"ملنخوليا" وطالبوا بموضعة الفاجعة بوصفها إمكانية مثالية وتجربة مفضّلة.

נגישות
סגור סרגל נגישות