גישה חופשית
ניהול "אוכלוסיות מסוכנות": מפרקטיקות חירום קולוניאליות לחוקי המאבק בטרור בהודו ובישראל

ניהול "אוכלוסיות מסוכנות": מפרקטיקות חירום קולוניאליות לחוקי המאבק בטרור בהודו ובישראל

גישה חופשית הורדה
  • תיאור

תיאור מוצר

ניהול "אוכלוסיות מסוכנות": מפרקטיקות חירום קולוניאליות לחוקי המאבק בטרור בהודו ובישראל
יעל ברדה

המאמר מתמקד במורשת הקולוניאלית כפי שהיא באה לידי ביטוי בחקיקת החירום שפיתח השלטון הקולוניאלי בשני המרחבים, תת-היבשת ההודית ופלשתינה-א"י. הפעלת סמכויות חירום דרשה סיווג של האוכלוסייה על פי דרגת הנאמנות למשטר או החשד לסיכון ביטחוני, וסיווג האוכלוסייה טשטש את הגבול בין אלו שהיוו סיכון פוליטי לבין אלו שהיוו סיכון ביטחוני. אחרי קבלת העצמאות נותרה הביורוקרטיה הקולוניאלית כירושה בשתי המדינות, והוסיפה לעצב את מנגנוני ניהול האוכלוסייה ואת ההיגיון המוסדי שהפך את המיעוטים לאוכלוסייה זרה, עוינת ומסוכנת. ואולם, הקשר בין תפיסת הביטחון לתפיסת האזרחות התפתח בצורה שונה: בהודו, החוקים שהתקבלו בירושה מהבריטים שימשו כנגד אזרחים, גם מקבוצת הרוב ההינדי; בישראל, החוקים הופעלו בעיקר כנגד הפלסטינים, נתיני הממשל הצבאי (גם אחרי שנחקק חוק האזרחות ב-1952). ההבדל, לטענת המחברת, נעוץ לא רק בנסיבות הפוליטיות השונות אלא באופיו של תהליך הירושה: הודו הטמיעה את חוקי החירום בחוקה הראשית, ואילו בישראל השימוש בחקיקת החירום נשען על מנגנון ביורוקרטי ולכן נתפס כלגיטימי פחות כשמדובר בפגיעה באזרחים מקבוצת הרוב היהודי. הצעת חוק המאבק בטרור, שכבר עברה בכנסת בקריאה ראשונה, תקביל את המצב החוקי בישראל לזה בהודו ותאפשר פגיעה מקיפה באזרחים, על בסיס זהות ושייכות.

Managing "Dangerous Populations": From Colonial Emergency Laws to Anti-Terror Laws in Israel and India
Yael Berda

The article examines the legacy of British colonial emergency laws through a critical comparison of their transitions into contemporary anti-terror laws in Israel and India. To employ the emergency legislation, colonial bureaucrats classified the population according to the level of their loyalty or threat to the regime. This classification (which Berda calls the "axis of suspicion") blurred the boundaries between "security threat" and political threat. Following independence, in both India and Israel this same institutional logic and these same emergency laws shaped the perception of minorities as alien, hostile and dangerous populations. There was, however, one major difference: In India, the colonial laws were used against citizens, even those from the Hindu majority; in Israel, these same laws were used primarily against Palestinian subjects (even after they were granted formal citizenship). This difference, I argue, can be traced back to the specific form of the legal/bureaucratic mechanism developed in both states to deal with the colonial inheritance. In India, the emergency laws were incorporated into the constitutional framework, while in Israel they remained as a bureaucratic legal toolkit, limiting the scope of legitimacy for state violations of citizens' rights. The proposed War on Terror bill, which has already successfully passed its first reading in the Knesset, will make the legal situation in Israel parallel to that of India, enabling extensive violations of the civil and political rights of citizens on the basis of identity and political affiliations.

إدارة "الفئات السكانية الخطرة": من أنظمة طوارئ كولونيالية إلى قوانين محاربة الإرهاب في الهند وإسرائيل
يعيل بردا

تركّز المقالة على الإرث الكولونيالي كما يُعبَّر عنه في تشريعات الطوارئ التي طوّرتها السلطة الكولونيالية في الحيّزيْن، في شبه الجزيرة الهندية وفي فلسطين. لقد تطلّب استخدام سلطات الطوارئ تصنيفات بين السكان وفق مستوى الولاء للنظام أو مستويات الخطر الأمني؛ فقد طمست التصنيفات بين السكان الحدود بين تلك الفئات التي شكّلت خطرًا سياسيًا وبين تلك الفئات التي شكّلت خطرًا أمنيًا. بعد نيل الاستقلال، بقيت البيروقراطية الكولونيالية في كلا الدولتين، وساهمت في بلورة منظومات إدارة السكان والمنطق المؤسّساتي والتي حوّلت الأقليات إلى فئة سكانية غريبة ومعادية وخطرة. إلاّ أن العلاقة بين المفاهيم الأمنية ومفاهيم المواطنة قد تطوّرت بصورة مختلفة في الحالتين: استُخدمت قوانين الموروث الكولونيالي البريطاني ضد المواطنين في حالة الهند، كما هو حال القوانين التي وضعتها الأغلبية الهندوسية؛ أما في إسرائيل، فقد استخدمت هذه القوانين بصورة رئيسة ضد الفلسطينيّين رعايا الحكم العسكري (حتى بعد سن قانون المواطنة لعام 1952). وتدّعي يعيل بردا أن الفرق لا يكمن في الظروف السياسية المختلفة فحسب بل في طابع عملية تحويل الموروث الكولونيالي: ففي حين استوعبت الهند قوانين الطوارئ في الدستور، فإن استخدام قوانين الطوارئ في الحالة الإسرائيلية ارتكز على منظومة بيروقراطية، لهذا فقد نُظر إلى هذا الاستخدام بشرعية أقل في حالة المس بالمواطنين المنتمين إلى فئة الأغلبية اليهودية. يساهم مشروع قانون محاربة الإرهاب، الذي مرّ القراءة الأولى في الكنيست، في مقايسة الوضعية القانونية في إسرائيل لتلك القائمة في الهند ويتيح فرصة المسّ الشامل بالمواطنين على أساس الهوية والانتماء.

+ תקציר

ניהול "אוכלוסיות מסוכנות": מפרקטיקות חירום קולוניאליות לחוקי המאבק בטרור בהודו ובישראל
יעל ברדה

המאמר מתמקד במורשת הקולוניאלית כפי שהיא באה לידי ביטוי בחקיקת החירום שפיתח השלטון הקולוניאלי בשני המרחבים, תת-היבשת ההודית ופלשתינה-א"י. הפעלת סמכויות חירום דרשה סיווג של האוכלוסייה על פי דרגת הנאמנות למשטר או החשד לסיכון ביטחוני, וסיווג האוכלוסייה טשטש את הגבול בין אלו שהיוו סיכון פוליטי לבין אלו שהיוו סיכון ביטחוני. אחרי קבלת העצמאות נותרה הביורוקרטיה הקולוניאלית כירושה בשתי המדינות, והוסיפה לעצב את מנגנוני ניהול האוכלוסייה ואת ההיגיון המוסדי שהפך את המיעוטים לאוכלוסייה זרה, עוינת ומסוכנת. ואולם, הקשר בין תפיסת הביטחון לתפיסת האזרחות התפתח בצורה שונה: בהודו, החוקים שהתקבלו בירושה מהבריטים שימשו כנגד אזרחים, גם מקבוצת הרוב ההינדי; בישראל, החוקים הופעלו בעיקר כנגד הפלסטינים, נתיני הממשל הצבאי (גם אחרי שנחקק חוק האזרחות ב-1952). ההבדל, לטענת המחברת, נעוץ לא רק בנסיבות הפוליטיות השונות אלא באופיו של תהליך הירושה: הודו הטמיעה את חוקי החירום בחוקה הראשית, ואילו בישראל השימוש בחקיקת החירום נשען על מנגנון ביורוקרטי ולכן נתפס כלגיטימי פחות כשמדובר בפגיעה באזרחים מקבוצת הרוב היהודי. הצעת חוק המאבק בטרור, שכבר עברה בכנסת בקריאה ראשונה, תקביל את המצב החוקי בישראל לזה בהודו ותאפשר פגיעה מקיפה באזרחים, על בסיס זהות ושייכות.

+ English

Managing "Dangerous Populations": From Colonial Emergency Laws to Anti-Terror Laws in Israel and India
Yael Berda

The article examines the legacy of British colonial emergency laws through a critical comparison of their transitions into contemporary anti-terror laws in Israel and India. To employ the emergency legislation, colonial bureaucrats classified the population according to the level of their loyalty or threat to the regime. This classification (which Berda calls the "axis of suspicion") blurred the boundaries between "security threat" and political threat. Following independence, in both India and Israel this same institutional logic and these same emergency laws shaped the perception of minorities as alien, hostile and dangerous populations. There was, however, one major difference: In India, the colonial laws were used against citizens, even those from the Hindu majority; in Israel, these same laws were used primarily against Palestinian subjects (even after they were granted formal citizenship). This difference, I argue, can be traced back to the specific form of the legal/bureaucratic mechanism developed in both states to deal with the colonial inheritance. In India, the emergency laws were incorporated into the constitutional framework, while in Israel they remained as a bureaucratic legal toolkit, limiting the scope of legitimacy for state violations of citizens' rights. The proposed War on Terror bill, which has already successfully passed its first reading in the Knesset, will make the legal situation in Israel parallel to that of India, enabling extensive violations of the civil and political rights of citizens on the basis of identity and political affiliations.

+ Arabic

إدارة "الفئات السكانية الخطرة": من أنظمة طوارئ كولونيالية إلى قوانين محاربة الإرهاب في الهند وإسرائيل
يعيل بردا

تركّز المقالة على الإرث الكولونيالي كما يُعبَّر عنه في تشريعات الطوارئ التي طوّرتها السلطة الكولونيالية في الحيّزيْن، في شبه الجزيرة الهندية وفي فلسطين. لقد تطلّب استخدام سلطات الطوارئ تصنيفات بين السكان وفق مستوى الولاء للنظام أو مستويات الخطر الأمني؛ فقد طمست التصنيفات بين السكان الحدود بين تلك الفئات التي شكّلت خطرًا سياسيًا وبين تلك الفئات التي شكّلت خطرًا أمنيًا. بعد نيل الاستقلال، بقيت البيروقراطية الكولونيالية في كلا الدولتين، وساهمت في بلورة منظومات إدارة السكان والمنطق المؤسّساتي والتي حوّلت الأقليات إلى فئة سكانية غريبة ومعادية وخطرة. إلاّ أن العلاقة بين المفاهيم الأمنية ومفاهيم المواطنة قد تطوّرت بصورة مختلفة في الحالتين: استُخدمت قوانين الموروث الكولونيالي البريطاني ضد المواطنين في حالة الهند، كما هو حال القوانين التي وضعتها الأغلبية الهندوسية؛ أما في إسرائيل، فقد استخدمت هذه القوانين بصورة رئيسة ضد الفلسطينيّين رعايا الحكم العسكري (حتى بعد سن قانون المواطنة لعام 1952). وتدّعي يعيل بردا أن الفرق لا يكمن في الظروف السياسية المختلفة فحسب بل في طابع عملية تحويل الموروث الكولونيالي: ففي حين استوعبت الهند قوانين الطوارئ في الدستور، فإن استخدام قوانين الطوارئ في الحالة الإسرائيلية ارتكز على منظومة بيروقراطية، لهذا فقد نُظر إلى هذا الاستخدام بشرعية أقل في حالة المس بالمواطنين المنتمين إلى فئة الأغلبية اليهودية. يساهم مشروع قانون محاربة الإرهاب، الذي مرّ القراءة الأولى في الكنيست، في مقايسة الوضعية القانونية في إسرائيل لتلك القائمة في الهند ويتيح فرصة المسّ الشامل بالمواطنين على أساس الهوية والانتماء.

נגישות
סגור סרגל נגישות