על בריתות אנכיות, אימפריאליזם בלתי פורמלי ו"אלביון הנוכל": במלאות מאה שנה להצהרת בלפור

על בריתות אנכיות, אימפריאליזם בלתי פורמלי ו"אלביון הנוכל": במלאות מאה שנה להצהרת בלפור

20.00
  • תיאור

תיאור מוצר

על בריתות אנכיות, אימפריאליזם בלתי פורמלי ו״אלביון הנוכל״: במלאות מאה שנה להצהרת בלפור

אריה דובנוב

 

מאמרו של אריה דובנוב חוזר אל הצהרת בלפור – לא אל האינטרסים הפוליטיים שהולידו אותה אלא אל תהליך התקבלותה ואל הפרשנויות השונות שניתנו לה, בעיקר בהקשר היהודי-ישראלי. דובנוב מציע להשתמש במסגרת המושגית שטבע יוסף חיים ירושלמי ולקרוא את ההצהרה כ"ברית אנכית": על פי קריאה זו, המפגש בין הלאומיות היהודית לאימפריאליזם הבריטי אינו מסמל רגע של שבר או של מהפכה, אלא הוא המשך ושכלול של דפוסי פעולה יהודיים מוכרים – שהתמזגו, במקרה הזה, עם טכניקות שליטה המאפיינות אימפריאליזם בלתי פורמלי. הפרשנות הזאת לא הייתה זרה לכותבים הציונים המוקדמים; היא אותגרה רק בשנות הארבעים, עם עלייתו של שיח ״אלביון הנוכל״, שביקש להתנער מן התלות בבריטניה. המאמר מדגים כי הנרטיב המיליטריסטי שהתפתח בשנים אלו ביישוב ("הנוסח הביטחוני", כפי שכינה אותו באחרונה אורי ש' כהן) מילא תפקיד מרכזי בטשטוש העבר הקולוניאלי ובמחיקת הברית האנכית בין הציונים לאימפריה. התהליך הזה הושלם לאחר 1948, עם דחיקתה של הצהרת בלפור אל שולי הזיכרון הקולקטיבי.

On Vertical Alliances, Informal Imperialism, and “Perfidious Albion”: Reflections on the Balfour Declaration Centennial

Arie M. Dubnov

Much has been written over the years about the origins of the Balfour Declaration. Little has been said, however, about the manner in which the Declaration turned into a key political tool after 1917, and the various ways in which it was understood in Zionist writing and historiography in pre-statehood years. The basic proposition of this article is that the series of interpretations, explanations and historical readings of the Balfour Declaration should be integrated into the history of its reception. In particular, given the fundamental conceptual ambiguity that stood at the heart of the Declaration, the article highlights the unique political dynamic that developed from an early stage, marked by an "interpretive struggle" between those who sought to offer broad interpretations of the Declaration versus the more minimalist interpreters.

Next, the article offers a threefold argument: first, it proposes to embed the story of the Declaration in the conceptual framework proposed by Yosef Haim Yerushalmi, known as the "vertical alliances" thesis. Such a historical reading, the article suggest, enables us not to divorce the story of the Declaration from the history of modern Jewish politics, contrary to the readings of Zionism as a meta-historical break or revolution. At the same time, this reading allows us to situate the story of the Declaration within the chronicles of British imperial history – and, in particular, to regard it as part of the process in which techniques of informal imperialism were developed and implemented. This perspective, the article shows, was not alien to the early Zionist writers, and it was not until the 1940s, with the rise in the popularity of a Jewish version of the "Perfidious Albion" narrative, that this view began to be challenged.

The article, moreover, seeks to explain why the Declaration was pushed to the margins of collective memory after 1948. It does so by drawing on the recent work of literary scholar Uri S. Cohen, who traces the formation of an Israeli literary paradigm – dubbed the “security style” –and shows how it veiled the colonial past in which Israel’s early security organizations were formed. The rise of this paradigm, the article argues, explains much of the vanishing of the vertical alliance from the popular memory and discourse.

Finally, exposing some of the theoretical assumptions underlying the “security style” – namely, the presupposition that the return of Jews to politics is impossible without the creation of an autonomous Jewish fighting force – the article argues that these were not unique to Zionist authors and can also be found, as paradoxically as it may sound, in Hannah Arendt’s writings from the early 1940s, at the very same time she distanced herself from the Zionist

حول أحلاف أفقية، إمبريالية غير رسمية و"ألبيون الغادر" (Perfidious Albion): مائة عام على وعد بلفور

أرييه دوبنوب

 

تعود مقالة أرييه دوبنوب إلى وعد بلفور – لا إلى المصالح السياسية التي أفضت إليه بل إلى عملية اتخاذ قرار الوعد والتأويلات المختلفة التي منحت له، وخاصة في السياق اليهودي-الإسرائيلي. يقترح دوبنوب استخدام الإطار المفاهيمي الذي وضعه يوسف حاييم يروشالمي، ومعاينة الوعد بوصفه "حلفًا أفقيًا": وفق هذه المعاينة، فإن اللقاء بين القومية اليهودية والإمبريالية البريطانية لا يشير إلى لحظة تأزّم أو لحظة ثورية، بل يشير إلى استمرار وتعديل أنماط العمل اليهودي المعهودة، والتي امتزجت في هذه الحالة مع أنماط السيطرة التي امتازت بها الإمبريالية غير الرسمية. لم يكن هذا التأويل غريبًا على الكتّاب الصهاينة المبكّرين، ولكن تمّ تحدّيه لاحقًا في أربعينيات القرن العشرين، في ضوء صعود خطاب "ألبيون الغادر" الذي سعى إلى التبرّؤ من العلاقة مع بريطانيا. توضح المقالة أن الرواية العسكرية، التي تطوّرت في تلك السنين في المستوطنات الصهيونية ("النسخة الأمنية"، كما اصطلح عليها أوري ش. كوهن مؤخرًا)، قد شغل دورًا مركزيًا في طمس الماضي الكولونيالي ومحو الحلف الأفقي بين الصهيونيّين والإمبراطورية البريطانية. استكملت هذه العملية بعد سنة 1948، بعد أن تمّ وضع وعد بلفور على هامش الذاكرة الجمعية.

+ תקציר

על בריתות אנכיות, אימפריאליזם בלתי פורמלי ו״אלביון הנוכל״: במלאות מאה שנה להצהרת בלפור

אריה דובנוב

 

מאמרו של אריה דובנוב חוזר אל הצהרת בלפור – לא אל האינטרסים הפוליטיים שהולידו אותה אלא אל תהליך התקבלותה ואל הפרשנויות השונות שניתנו לה, בעיקר בהקשר היהודי-ישראלי. דובנוב מציע להשתמש במסגרת המושגית שטבע יוסף חיים ירושלמי ולקרוא את ההצהרה כ"ברית אנכית": על פי קריאה זו, המפגש בין הלאומיות היהודית לאימפריאליזם הבריטי אינו מסמל רגע של שבר או של מהפכה, אלא הוא המשך ושכלול של דפוסי פעולה יהודיים מוכרים – שהתמזגו, במקרה הזה, עם טכניקות שליטה המאפיינות אימפריאליזם בלתי פורמלי. הפרשנות הזאת לא הייתה זרה לכותבים הציונים המוקדמים; היא אותגרה רק בשנות הארבעים, עם עלייתו של שיח ״אלביון הנוכל״, שביקש להתנער מן התלות בבריטניה. המאמר מדגים כי הנרטיב המיליטריסטי שהתפתח בשנים אלו ביישוב ("הנוסח הביטחוני", כפי שכינה אותו באחרונה אורי ש' כהן) מילא תפקיד מרכזי בטשטוש העבר הקולוניאלי ובמחיקת הברית האנכית בין הציונים לאימפריה. התהליך הזה הושלם לאחר 1948, עם דחיקתה של הצהרת בלפור אל שולי הזיכרון הקולקטיבי.

+ English

On Vertical Alliances, Informal Imperialism, and “Perfidious Albion”: Reflections on the Balfour Declaration Centennial

Arie M. Dubnov

Much has been written over the years about the origins of the Balfour Declaration. Little has been said, however, about the manner in which the Declaration turned into a key political tool after 1917, and the various ways in which it was understood in Zionist writing and historiography in pre-statehood years. The basic proposition of this article is that the series of interpretations, explanations and historical readings of the Balfour Declaration should be integrated into the history of its reception. In particular, given the fundamental conceptual ambiguity that stood at the heart of the Declaration, the article highlights the unique political dynamic that developed from an early stage, marked by an "interpretive struggle" between those who sought to offer broad interpretations of the Declaration versus the more minimalist interpreters.

Next, the article offers a threefold argument: first, it proposes to embed the story of the Declaration in the conceptual framework proposed by Yosef Haim Yerushalmi, known as the "vertical alliances" thesis. Such a historical reading, the article suggest, enables us not to divorce the story of the Declaration from the history of modern Jewish politics, contrary to the readings of Zionism as a meta-historical break or revolution. At the same time, this reading allows us to situate the story of the Declaration within the chronicles of British imperial history – and, in particular, to regard it as part of the process in which techniques of informal imperialism were developed and implemented. This perspective, the article shows, was not alien to the early Zionist writers, and it was not until the 1940s, with the rise in the popularity of a Jewish version of the "Perfidious Albion" narrative, that this view began to be challenged.

The article, moreover, seeks to explain why the Declaration was pushed to the margins of collective memory after 1948. It does so by drawing on the recent work of literary scholar Uri S. Cohen, who traces the formation of an Israeli literary paradigm – dubbed the “security style” –and shows how it veiled the colonial past in which Israel’s early security organizations were formed. The rise of this paradigm, the article argues, explains much of the vanishing of the vertical alliance from the popular memory and discourse.

Finally, exposing some of the theoretical assumptions underlying the “security style” – namely, the presupposition that the return of Jews to politics is impossible without the creation of an autonomous Jewish fighting force – the article argues that these were not unique to Zionist authors and can also be found, as paradoxically as it may sound, in Hannah Arendt’s writings from the early 1940s, at the very same time she distanced herself from the Zionist

+ Arabic

حول أحلاف أفقية، إمبريالية غير رسمية و"ألبيون الغادر" (Perfidious Albion): مائة عام على وعد بلفور

أرييه دوبنوب

 

تعود مقالة أرييه دوبنوب إلى وعد بلفور – لا إلى المصالح السياسية التي أفضت إليه بل إلى عملية اتخاذ قرار الوعد والتأويلات المختلفة التي منحت له، وخاصة في السياق اليهودي-الإسرائيلي. يقترح دوبنوب استخدام الإطار المفاهيمي الذي وضعه يوسف حاييم يروشالمي، ومعاينة الوعد بوصفه "حلفًا أفقيًا": وفق هذه المعاينة، فإن اللقاء بين القومية اليهودية والإمبريالية البريطانية لا يشير إلى لحظة تأزّم أو لحظة ثورية، بل يشير إلى استمرار وتعديل أنماط العمل اليهودي المعهودة، والتي امتزجت في هذه الحالة مع أنماط السيطرة التي امتازت بها الإمبريالية غير الرسمية. لم يكن هذا التأويل غريبًا على الكتّاب الصهاينة المبكّرين، ولكن تمّ تحدّيه لاحقًا في أربعينيات القرن العشرين، في ضوء صعود خطاب "ألبيون الغادر" الذي سعى إلى التبرّؤ من العلاقة مع بريطانيا. توضح المقالة أن الرواية العسكرية، التي تطوّرت في تلك السنين في المستوطنات الصهيونية ("النسخة الأمنية"، كما اصطلح عليها أوري ش. كوهن مؤخرًا)، قد شغل دورًا مركزيًا في طمس الماضي الكولونيالي ومحو الحلف الأفقي بين الصهيونيّين والإمبراطورية البريطانية. استكملت هذه العملية بعد سنة 1948، بعد أن تمّ وضع وعد بلفور على هامش الذاكرة الجمعية.