פריפריה קווירית בישראל

פריפריה קווירית בישראל

20.00
  • תיאור

תיאור מוצר

פריפריה קווירית בישראל

גילי הרטל

 

אזורים אורבניים מוצגים בדרך כלל במערב כמרחבי שייכות "טבעיים" של להט"בים, ואילו הפריפריה מייצגת עבור להט"בים מרחב של דחייה, זרות וניכור. כך גם בישראל: תל אביב נחשבת מרחב להט"בי מובהק, ואילו הפריפריה בצפון הארץ ובדרומה נתפסת כמרחב של נכשלות המגביל אפשרויות של קיום להט"בי, אקטיביזם להט"בי או שייכות להט"בית. גילי הרטל בוחנת את התפיסות הללו ומתמקדת בחוויותיהם של אקטיביסטים להט"בים השבים לפריפריה לאחר שהות מעצבת ב"עיר הגדולה". לטענתה, השילוב בין פרקטיקות של כינון שייכות קווירית בפריפריה לבין ביקורת כלפי השיח הלהט"בי ההגמוני של המרכז מצביע על תהליכי "היעשותה" של פריפריה קווירית. השיח הביקורתי המתפתח בפריפריה בישראל רואה בה מרחב אלטרנטיבי גם בהקשר של תרבות להט"בית – מרחב שאיננו ריק, איננו סטטי או מקובע, ובעיקר איננו תלוי במרכז לשם הגדרתו.

Queer Periphery in Israel

Gilly Hartal

The Israeli LGBT community has lately undergone major processes of mainstreaming, institutionalization and assimilation. These took place mainly in Tel-Aviv, leading to the establishment of the Tel-Aviv Gay Center, which holds activities and cultural events, supports groups, and houses some LGBT organizations’ offices. Simultaneously, the Israeli peripheries are perceived as “backward” spaces with little or no LGBT visibility and presence, “pushing” LGBT individuals and activists to leave for the accepting center. Focusing on LGBT activists’ experiences in the Israeli peripheries, in the Negev and in the Galilee, this article argues that rather than reproducing the center-periphery power structure, LGBT activists are subverting the paradigm, while creating belonging practices and discourses that engender a mode of becoming a queer periphery. This mode is comprised of three major processes of becoming: the first belies the notion of the peripheries as spaces LGBT individuals can only depart from; the second subverts the discourse of LGBT peripheries as empty spaces; and the third offers a dual consideration of the center-periphery power relationship, accepting the structure and the peripheries’ place within it – but at the same time also deviating from the passiveness, static stances, emptiness and restrictive forms of belonging. LGBT in the peripheries have thus begun creating a distinct kind of peripheral notion that diverges both from being an LGBT individual in the center and from the framing of Israeli peripheries

هامش أحرار الجنس في إسرائيل

جيلي هرطيل

           

غالبًا ما يتم تصوير مناطق حضرية في الغرب بوصفها أحيزة انتماء "طبيعية" لمجتمع الميم (LGBT)، بينما تمثّل مناطق الأطراف بعيون مجتمع الميم حيز الإقصاء والغرابة والاغتراب. وهي نفس الصورة السائدة في إسرائيل كذلك: تعتبر تل أبيب حيز مجتمع الميم الواضح، بينما يُنظر إلى مناطق الأطراف في شمال البلاد وجنوبها كحيزين للفشل يحدّان من فرص انتعاش مجتمع الميم وانتشار نشاطاته وشعور المنتمين له بالانتماء. تفحص جيلي هرطيل هذه المفاهيم، وتركّز على التجارب الشخصية لناشطين ينتمون إلى مجتمع الميم بعد عودتهم إلى مناطق الأطراف في أعقاب مكوثهم التأسيسي في "المدينة العظيمة" (تل أبيب). بحسب طرحها، فإن الدمج بين ممارسات تشكيل الانتماء لدى أحرار الجنس في مناطق الأطراف، وبين نقد المركز الموجّه نحو خطاب مجتمع الميم المهيمن، يشير إلى سيرورات "تشكيل" منطقة أطراف لأحرار الجنس. ينظر الخطاب النقدي المتنامي في مناطق الأطراف في إسرائيل إلى هذه المناطق بوصفها حيّزًا بديلاً كذلك في سياق ثقافة مجتمع الميم نفسه – وهو حيّز ليس فارغًا ولا جامدًا أو خاملاً، وبصورة خاصة، ليس متعلقًا بمركز لتحديد هويته.

+ תקציר

פריפריה קווירית בישראל

גילי הרטל

 

אזורים אורבניים מוצגים בדרך כלל במערב כמרחבי שייכות "טבעיים" של להט"בים, ואילו הפריפריה מייצגת עבור להט"בים מרחב של דחייה, זרות וניכור. כך גם בישראל: תל אביב נחשבת מרחב להט"בי מובהק, ואילו הפריפריה בצפון הארץ ובדרומה נתפסת כמרחב של נכשלות המגביל אפשרויות של קיום להט"בי, אקטיביזם להט"בי או שייכות להט"בית. גילי הרטל בוחנת את התפיסות הללו ומתמקדת בחוויותיהם של אקטיביסטים להט"בים השבים לפריפריה לאחר שהות מעצבת ב"עיר הגדולה". לטענתה, השילוב בין פרקטיקות של כינון שייכות קווירית בפריפריה לבין ביקורת כלפי השיח הלהט"בי ההגמוני של המרכז מצביע על תהליכי "היעשותה" של פריפריה קווירית. השיח הביקורתי המתפתח בפריפריה בישראל רואה בה מרחב אלטרנטיבי גם בהקשר של תרבות להט"בית – מרחב שאיננו ריק, איננו סטטי או מקובע, ובעיקר איננו תלוי במרכז לשם הגדרתו.

+ English

Queer Periphery in Israel

Gilly Hartal

The Israeli LGBT community has lately undergone major processes of mainstreaming, institutionalization and assimilation. These took place mainly in Tel-Aviv, leading to the establishment of the Tel-Aviv Gay Center, which holds activities and cultural events, supports groups, and houses some LGBT organizations’ offices. Simultaneously, the Israeli peripheries are perceived as “backward” spaces with little or no LGBT visibility and presence, “pushing” LGBT individuals and activists to leave for the accepting center. Focusing on LGBT activists’ experiences in the Israeli peripheries, in the Negev and in the Galilee, this article argues that rather than reproducing the center-periphery power structure, LGBT activists are subverting the paradigm, while creating belonging practices and discourses that engender a mode of becoming a queer periphery. This mode is comprised of three major processes of becoming: the first belies the notion of the peripheries as spaces LGBT individuals can only depart from; the second subverts the discourse of LGBT peripheries as empty spaces; and the third offers a dual consideration of the center-periphery power relationship, accepting the structure and the peripheries’ place within it – but at the same time also deviating from the passiveness, static stances, emptiness and restrictive forms of belonging. LGBT in the peripheries have thus begun creating a distinct kind of peripheral notion that diverges both from being an LGBT individual in the center and from the framing of Israeli peripheries

+ Arabic

هامش أحرار الجنس في إسرائيل

جيلي هرطيل

           

غالبًا ما يتم تصوير مناطق حضرية في الغرب بوصفها أحيزة انتماء "طبيعية" لمجتمع الميم (LGBT)، بينما تمثّل مناطق الأطراف بعيون مجتمع الميم حيز الإقصاء والغرابة والاغتراب. وهي نفس الصورة السائدة في إسرائيل كذلك: تعتبر تل أبيب حيز مجتمع الميم الواضح، بينما يُنظر إلى مناطق الأطراف في شمال البلاد وجنوبها كحيزين للفشل يحدّان من فرص انتعاش مجتمع الميم وانتشار نشاطاته وشعور المنتمين له بالانتماء. تفحص جيلي هرطيل هذه المفاهيم، وتركّز على التجارب الشخصية لناشطين ينتمون إلى مجتمع الميم بعد عودتهم إلى مناطق الأطراف في أعقاب مكوثهم التأسيسي في "المدينة العظيمة" (تل أبيب). بحسب طرحها، فإن الدمج بين ممارسات تشكيل الانتماء لدى أحرار الجنس في مناطق الأطراف، وبين نقد المركز الموجّه نحو خطاب مجتمع الميم المهيمن، يشير إلى سيرورات "تشكيل" منطقة أطراف لأحرار الجنس. ينظر الخطاب النقدي المتنامي في مناطق الأطراف في إسرائيل إلى هذه المناطق بوصفها حيّزًا بديلاً كذلك في سياق ثقافة مجتمع الميم نفسه – وهو حيّز ليس فارغًا ولا جامدًا أو خاملاً، وبصورة خاصة، ليس متعلقًا بمركز لتحديد هويته.