רב-תרבותיות במוזיאון: מבט על גזע, מגדר ותצוגה בישראל

רב-תרבותיות במוזיאון: מבט על גזע, מגדר ותצוגה בישראל

20.00
  • תיאור

תיאור מוצר

רב-תרבותיות במוזיאון: מבט על גזע, מגדר ותצוגה בישראל

נועה חזן

 

נועה חזן בוחנת במאמרה את רטוריקות התצוגה החזותיות שבאמצעותן משוכתב הסיפור הלאומי במוזיאונים שונים ברחבי ישראל. לטענתה, גם כיום, כשאוצרים מודעים לצורך לשקף את אופייה הרב-תרבותי של החברה בישראל, עדיין מונהגת במוזיאונים חלוקה קשיחה בין מחלקות של אמנות, אתנוגרפיה וארכיאולוגיה. החלוקה הזאת, ששורשיה במאה התשע-עשרה, מאפשרת למוזיאונים לאמץ לכאורה גישה אוצרותית רב-תרבותית ולתת במה למגוון קהילות בחברה בישראל שהודרו מן התצוגות בעבר – אבל לעשות זאת מבלי לערער, לאמִתו של דבר, על מאזן הכוחות האתני המושל בישראל. וכך, תלבושות של קהילות מזרחיות הנלבשות גם כיום מוצגות כאתנוגרפיה; חפצי יומיום פלסטיניים, שהיו בשימוש עד אמצע המאה העשרים, מוצגים כארכיאולוגיה; ואילו יצירות מלפני מאה שנים שצוירו בידי אמנים אירופים מוצגות כאמנות לאומית-ישראלית. בדרך זו המוזיאונים הלאומיים משמרים את נרטיב העל הלאומי-אתנוצנטרי גם בתקופה שבה מתערערים, במציאות, יחסי הכוחות הלאומיים.

 

Multiculturalism at the Museum: Race and Gender on Display

Noa Hazan

This article examines the rhetoric of visual representation through which the national story is rewritten in various museums throughout Israel. It argues that to this day, even though curators are aware of the need to reflect the multicultural character of Israeli society, the museums still impose a strict separation between their departments of art, ethnography and archaeology. This division, rooted in the 19th century, allows the museums to adopt a multicultural curating approach and provide a showcase for diverse communities of Israeli society that have been excluded from exhibits in the past – but to do so without actually questioning the prevailing ethnic power balance in Israel. Thus, the costumes of Middle-Eastern communities that are still worn today are displayed as ethnography; everyday Palestinian objects that were in use until the mid-20th century are displayed as archaeology; whereas works painted 100 years ago by European artists are displayed as national Israeli art. In this way the national museums preserve the ethnocentric-national meta-narrative even at a time when the national power relations are being undermined in reality.

 

التعدّدية الثقافية في المتحف: نظرة نحو العرق والنوع الاجتماعي والعرض في إسرائيل

نوعه حزان

 

تفحص نوعه حزان، في معرض مقالتها، خطابية العرض البصري الذي يقوم بإعادة صياغة الرواية الوطنية في المتاحف المختلفة في أرجاء إسرائيل. وتقدّم طرحًا مفاده أنه بالرغم من وعي أمناء المعارض الفنية لضرورة تصوير طابع التعدّدية الثقافية للمجتمع الإسرائيلي، فإننا لا نزال نشهد حتى وقتنا الراهن اعتماد تقسيم صارم في المتاحف بين أقسام الفنون والإثنوجرافيا وعلم الآثار. يتيح هذا التقسيم، الذي تعود جذوره إلى القرن التاسع عشر، للمتاحف فرصة تبنّي ظاهري لمنظور الأمانة متعدّدة الثقافات، ومنح منصّة لمختلف الفئات الاجتماعية والطوائف في إسرائيل الذين تمّ اقصائهم من المعارض فيما مضى – ولكن ذلك يتم في حقيقة الأمر من دون زعزعة ميزان القوى الإثني المستحكم في إسرائيل. وعلى هذا النحو، لا زلنا نشهد عرض الملابس التي يتم إلباسها للمنتمين إلى الطوائف الشرقية بوصفها إثنوجرافيا؛ وعرض الأدوات الفلسطينية التي كانت مستخدمة في الحياة اليومية حتى منتصف القرن العشرين بوصفها تحفًا أثرية؛ بينما يتم عرض لوحات تعود إلى ما قبل مائة عام رسمها فنانون أوروبيون بوصفها فنًا وطنيًا إسرائيليًا. وعلى هذا النحو، تقوم المتاحف الوطنية في إسرائيل بصيانة الرواية القومية التي تقوم على منظور فوقي شامل يتمثّل ف

+ תקציר

רב-תרבותיות במוזיאון: מבט על גזע, מגדר ותצוגה בישראל

נועה חזן

 

נועה חזן בוחנת במאמרה את רטוריקות התצוגה החזותיות שבאמצעותן משוכתב הסיפור הלאומי במוזיאונים שונים ברחבי ישראל. לטענתה, גם כיום, כשאוצרים מודעים לצורך לשקף את אופייה הרב-תרבותי של החברה בישראל, עדיין מונהגת במוזיאונים חלוקה קשיחה בין מחלקות של אמנות, אתנוגרפיה וארכיאולוגיה. החלוקה הזאת, ששורשיה במאה התשע-עשרה, מאפשרת למוזיאונים לאמץ לכאורה גישה אוצרותית רב-תרבותית ולתת במה למגוון קהילות בחברה בישראל שהודרו מן התצוגות בעבר – אבל לעשות זאת מבלי לערער, לאמִתו של דבר, על מאזן הכוחות האתני המושל בישראל. וכך, תלבושות של קהילות מזרחיות הנלבשות גם כיום מוצגות כאתנוגרפיה; חפצי יומיום פלסטיניים, שהיו בשימוש עד אמצע המאה העשרים, מוצגים כארכיאולוגיה; ואילו יצירות מלפני מאה שנים שצוירו בידי אמנים אירופים מוצגות כאמנות לאומית-ישראלית. בדרך זו המוזיאונים הלאומיים משמרים את נרטיב העל הלאומי-אתנוצנטרי גם בתקופה שבה מתערערים, במציאות, יחסי הכוחות הלאומיים.

+ English

 

Multiculturalism at the Museum: Race and Gender on Display

Noa Hazan

This article examines the rhetoric of visual representation through which the national story is rewritten in various museums throughout Israel. It argues that to this day, even though curators are aware of the need to reflect the multicultural character of Israeli society, the museums still impose a strict separation between their departments of art, ethnography and archaeology. This division, rooted in the 19th century, allows the museums to adopt a multicultural curating approach and provide a showcase for diverse communities of Israeli society that have been excluded from exhibits in the past – but to do so without actually questioning the prevailing ethnic power balance in Israel. Thus, the costumes of Middle-Eastern communities that are still worn today are displayed as ethnography; everyday Palestinian objects that were in use until the mid-20th century are displayed as archaeology; whereas works painted 100 years ago by European artists are displayed as national Israeli art. In this way the national museums preserve the ethnocentric-national meta-narrative even at a time when the national power relations are being undermined in reality.

 

+ Arabic

التعدّدية الثقافية في المتحف: نظرة نحو العرق والنوع الاجتماعي والعرض في إسرائيل

نوعه حزان

 

تفحص نوعه حزان، في معرض مقالتها، خطابية العرض البصري الذي يقوم بإعادة صياغة الرواية الوطنية في المتاحف المختلفة في أرجاء إسرائيل. وتقدّم طرحًا مفاده أنه بالرغم من وعي أمناء المعارض الفنية لضرورة تصوير طابع التعدّدية الثقافية للمجتمع الإسرائيلي، فإننا لا نزال نشهد حتى وقتنا الراهن اعتماد تقسيم صارم في المتاحف بين أقسام الفنون والإثنوجرافيا وعلم الآثار. يتيح هذا التقسيم، الذي تعود جذوره إلى القرن التاسع عشر، للمتاحف فرصة تبنّي ظاهري لمنظور الأمانة متعدّدة الثقافات، ومنح منصّة لمختلف الفئات الاجتماعية والطوائف في إسرائيل الذين تمّ اقصائهم من المعارض فيما مضى – ولكن ذلك يتم في حقيقة الأمر من دون زعزعة ميزان القوى الإثني المستحكم في إسرائيل. وعلى هذا النحو، لا زلنا نشهد عرض الملابس التي يتم إلباسها للمنتمين إلى الطوائف الشرقية بوصفها إثنوجرافيا؛ وعرض الأدوات الفلسطينية التي كانت مستخدمة في الحياة اليومية حتى منتصف القرن العشرين بوصفها تحفًا أثرية؛ بينما يتم عرض لوحات تعود إلى ما قبل مائة عام رسمها فنانون أوروبيون بوصفها فنًا وطنيًا إسرائيليًا. وعلى هذا النحو، تقوم المتاحف الوطنية في إسرائيل بصيانة الرواية القومية التي تقوم على منظور فوقي شامل يتمثّل ف